brud

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

zobacz też: bród

[edytuj] brud (język polski)

wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) każde zanieczyszczenie osiadłe na czymś

odmiana: (1.1) lp liczba pojedyncza brud|, ~u, ~owi, ~, ~em, ~zie, ~zie; lm liczba mnoga brud|y, ~ów, ~om, ~y, ~ami, ~ach, ~y
przykłady:

(1.1) W tych szafkach jest tyle brudu, że aż mnie mdli.

składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.1) nieczystość, zanieczyszczenie, lekko wulg. wulgarnie gnój, syf
antonimy: (1.1) czystość
wyrazy pokrewne: przym. przymiotnik brudny; czas. czasownik brudzić; rzecz. rzeczownik brudas
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:

• angielski: (1.1) dirt, filth
• chorwacki: (1.1) prljavština f rodzaj żeński
• duński: (1.1) snavs n rodzaj nijaki, skidt n rodzaj nijaki
• francuski: (1.1) saleté f rodzaj żeński
• grecki: (1.1) βρόμα f rodzaj żeński
• hiszpański: (1.1) suciedad f rodzaj żeński, mugre f rodzaj żeński
• islandzki: (1.1) skítur m rodzaj męski, óhreinindi n rodzaj nijaki/lm liczba mnoga, saur m rodzaj męski, sorp n rodzaj nijaki
• niemiecki: (1.1) Schmutz m rodzaj męski
• rosyjski: (1.1) грязь f rodzaj żeński
• szwedzki: (1.1) smuts w rodzaj wspólny, lort w rodzaj wspólny, skit w rodzaj wspólny
• ukraiński: (1.1) бруд m rodzaj męski
• włoski: (1.1) sporcizia f rodzaj żeński, sudicio m rodzaj męski, sudiciume m rodzaj męski