syf

syf (język polski)

wymowa:

IPA: [sɨf], AS: [syf] wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) pot. potocznie (wulg. wulgarnie) brud, bałagan

(1.2) pot. potocznie syfilis

(1.3) pot. potocznie pryszcz, krosta

odmiana:

(1.1) lp liczba pojedyncza syf, ~u, ~owi, ~, ~em, ~ie, ~ie; blm bez liczby mnogiej

(1.2) lp liczba pojedyncza syf, ~u, ~owi, ~a, ~em, ~ie, ~ie; blm bez liczby mnogiej

(1.3) syf, ~u, ~owi, ~a, ~em, ~ie, ~ie; lm liczba mnoga syf|y, ~ów, ~om, ~y, ~ami, ~ach, ~y

przykłady:

(1.1) Weź uprzątnij ten syf w pokoju!

(1.1) Mówię wam, narkotyki nie są warte waszego życia, nie bierzcie tego syfu!

(1.1) Ale syf, chodźmy stąd lepiej.

(1.2) A mówiłem mu, że jak się będzie szlajał ciągle po burdelach, to syfa w końcu złapie.

składnia:

kolokacje:

(1.1) robić ~

(1.2) złapać syfa

synonimy:

(1.1) bajzel, bałagan, burdel, gnojowisko, gnój, pobojowisko, śmietnisko

antonimy:

(1.1) zob. zobacz: porządek

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik syfiarz m rodzaj męski

przym. przymiotnik syfiasty

przysł. przysłówek syfiasto

czas. czasownik syfić

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) jumble, tumble
• niemiecki: (1.1) Wirrwarr m rodzaj męski

źródła: