kość
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] kość (język polski)
wymowa: IPA: /koɕʨ/ wymowa
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) anat. część szkieletu ludzi i zwierząt; zob. też kość w Wikipedii
- (1.2) inform. określenie układu scalonego
- (1.3) do gry
odmiana: lp koś|ć, ~ci, ~ci, ~ć, ~cią, ~ci, ~ci[1]; lm koś|ci, ~ci, ~ciom, ~ci, ~ćmi, ~ciach, ~ci przykłady:
- (1.1) Kość udowa jest kością długą.
- (1.2) Dzisiejsze kości są bardzo wydajne.
- (1.3) Rzuć kośćmi dwa razy.
składnia:
kolokacje: (1.1) psia ~ ■ wydatne ~ci policzkowe; (1.3) rzucać ~cią
synonimy: (1.1) gnat; (1.3) kostka
antonimy:
wyrazy pokrewne: (1.1, 2) rzecz. dalsze: ość; zdrobn. kostka, kosteczka; przym. kostny
związki frazeologiczne: kości zostały rzucone, kość niezgody, policzyć/porachować komuś kości, rozejść się po kościach, dać komuś w kość, dostać w kość, kość słoniowa, skóra i kości, zmarznąć na kość
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:
- afrykanerski: (1.1) been
- albański: (1.1) kockë f; (1.3) zar
- angielski: (1.1) bone; (1.2-3) die
- arabski: (1.1) عظم (‘aẓm)
- białoruski: (1.1) косць f
- bośniacki: (1.1) kost f
- bretoński: (1.3) diñs m
- bułgarski: (1.3) Зар m
- chiński: (1.1) 骨 (gǔ), 骨頭 (gǔtóu); (1.3) 骰子 (shaizi)
- chorwacki: (1.1) kost f; (1.3) kocka f
- czeski: (1.1) kost f; (1.3) kostka f
- dolnołużycki: (1.1) kósć f; (1.3) kóstka f
- duński: (1.1) knogle, ben; (1.3) terning
- esperanto: (1.1) osto; (1.3) ĵetkubo
- estoński: (1.3) täring
- fiński: (1.1) luu; (1.3) noppa, arpakuutio
- francuski: (1.1) os m; (1.3) dé m
- fryzyjski: (1.3) dobbelstien
- galicyjski: (1.1) óso
- górnołużycki: (1.1) kósć f; (1.3) kóstka f
- grecki: (1.1) οστό (ostó) n; (1.3) ζάρι (zári) n, κύβος (kývos) m
- hawajski: (1.1) iwi
- hebrajski: (1.1) עצם f (ecem); (1.3) קוביה f (kubija)
- hiszpański: (1.1) hueso m; (1.3) dado m
- holenderski: (1.1) bot n; (1.3) dobbelsteen, teerling
- ido: (1.3) lud-kubo
- indonezyjski: (1.1) tulang
- interlingua: (1.1) osso; (1.3) dato
- islandzki: (1.1) bein n
- japoński: (1.1) 骨 (ほね, hone); (1.3) 賽子,骰子 (さいころ, saikoró), サイコロ
- kataloński: (1.1) os m; (1.3) dau m
- koreański: (1.3) 주사위 (jusawi)
- krymskotatarski: (1.1) süyek
- litewski: (1.1) kaulo; (1.3) kauliukas
- łaciński: (1.1) os; (1.3) talus m, tessera f
- łotewski: (1.1) kauls m
- niemiecki: (1.1) Knochen m, Bein n; (1.2) Speicher m; (1.3) Würfel m
- norweski (bokmål): (1.3) terning
- portugalski: (1.1) osso m; (1.3) dado m
- rosyjski: (1.1) кость f; (1.3) кость f
- rumuński: (1.3) zar m
- serbski: (1.1) кост f; (1.3) коцка f
- słowacki: (1.3) kocka f
- słoweński: (1.1) kost f; (1.3) kocka f
- staroangielski: (1.1) bān
- sycylijski: (1.3) dadu
- szwedzki: (1.1) ben n; (1.3) tärning
- telugu: (1.1) ఎముక (emuka), బొమిక (bomike), బొక్క (bokka); (1.3) పాచిక (paachika)
- turecki: (1.1) kemik; (1.3) zar
- ukraiński: (1.1) кістка f
- węgierski: (1.1) csont
- wietnamski: (1.1) xương; (1.3) dobókocka, kocka
- włoski: (1.1) osso; (1.2) piastrina f; (1.3) dado m
źródła:
