kość
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
kość (język polski) [edytuj]
.jpg)
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) anat. część szkieletu ludzi lub zwierząt; zob. też kość w Wikipedii
- (1.2) elektron., pot. układ scalony
- (1.3) inform., pot. niewielki podzespół na płytce drukowanej
- (1.4) wielościan z oczkami służący do gry; zob. też kość do gry w Wikipedii
- (1.5) zob.: kości
- odmiana:
- (1.1-4)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik kość kości dopełniacz kości kości celownik kości kościom biernik kość kości narzędnik kością kośćmi miejscownik kości kościach wołacz kości[1] kości
- przykłady:
- (1.1) Kość udowa jest kością długą.
- (1.2) Dzisiejsze kości są bardzo wydajne.
- (1.4) Rzuć kośćmi dwa razy.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) wydatne kości policzkowe • kość biodrowa • kość ciemieniowa • kość czołowa • kość gnykowa • kość jarzmowa • kość klinowa • kość krzyżowa • kość kulszowa • kość łokciowa • kość łonowa • kość miednicowa • kość miedniczna • kość międzyszczękowa • kość ogonowa • kość pacierzowa
- (1.3) kość pamięci
- (1.4) rzucać kością
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. ość, kościec m, kostucha f, okostna f
- czas. kostnieć, skostnieć
- przym. kostny, kościsty, kościany
- związki frazeologiczne:
- kości zostały rzucone • kość niezgody • policzyć / porachować komuś kości • rozejść się po kościach • dać komuś w kość • dostać w kość • kość słoniowa • skóra i kości • zmarznąć na kość • psia kość
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- afrykanerski: (1.1) been
- albański: (1.1) kockë f; (1.4) zar
- angielski: (1.1) bone; (1.4) die
- arabski: (1.1) عظم (‘aẓm), marok. arab. عضم
- baskijski: (1.1) hezur; (1.4) dado
- białoruski: (1.1) косць f
- bośniacki: (1.1) kost f
- bretoński: (1.3) diñs m
- bułgarski: (1.3) зар m
- chiński: (1.1) 骨 (gǔ), 骨頭 (gǔtóu); (1.4) 骰子 (shaizi)
- chorwacki: (1.1) kost f; (1.4) kocka f
- czeski: (1.1) kost f; (1.4) kostka f
- dolnołużycki: (1.1) kósć f; (1.4) kóstka f
- duński: (1.1) knogle w, ben n; (1.4) terning w
- esperanto: (1.1) osto; (1.4) ĵetkubo
- estoński: (1.4) täring
- fiński: (1.1) luu; (1.4) noppa, arpakuutio
- francuski: (1.1) os m; (1.4) dé m
- fryzyjski: (1.4) dobbelstien
- galicyjski: (1.1) óso
- górnołużycki: (1.1) kósć f; (1.4) kóstka f
- hawajski: (1.1) iwi
- hebrajski: (1.1) עצם f (ecem); (1.4) קוביה f (kubija)
- hindi: (1.1) अस्थि
- hiszpański: (1.1) hueso m; (1.4) dado m
- holenderski: (1.1) bot n; (1.4) dobbelsteen, teerling
- ido: (1.4) lud-kubo
- indonezyjski: (1.1) tulang
- interlingua: (1.1) osso; (1.4) dato
- islandzki: (1.1) bein n
- japoński: (1.1) 骨 (ほね, hone); (1.4) 賽子,骰子 (さいころ, saikoró), サイコロ
- kataloński: (1.1) os m; (1.4) dau m
- koreański: (1.4) 주사위 (jusawi)
- krymskotatarski: (1.1) süyek
- litewski: (1.1) kaulo; (1.4) kauliukas
- łaciński: (1.1) os; (1.4) talus m, tessera f
- łotewski: (1.1) kauls m
- niemiecki: (1.1) Knochen m, Bein n; (1.2) Speicher m; (1.4) Würfel m
- norweski (bokmål): (1.3) terning
- nowogrecki: (1.1) οστό (ostó) n; (1.4) ζάρι (zári) n, κύβος (kývos) m
- ormiański: (1.1) ոսկոր
- portugalski: (1.1) osso m; (1.4) dado m
- rosyjski: (1.1) кость f; (1.4) кость f
- rumuński: (1.4) zar m
- sanskryt: (1.1) अस्थि
- serbski: (1.1) кост f; (1.4) коцка f
- słowacki: (1.4) kosť f
- słoweński: (1.1) kost f; (1.4) kocka f
- staroangielski: (1.1) bān
- suahili: (1.1) mfupa
- sycylijski: (1.4) dadu m
- szwedzki: (1.1) ben n; (1.4) tärning
- telugu: (1.1) ఎముక (emuka), బొమిక (bomike), బొక్క (bokka); (1.4) పాచిక (paachika)
- turecki: (1.1) kemik; (1.4) zar
- ukraiński: (1.1) кістка f
- węgierski: (1.1) csont
- wietnamski: (1.1) xương; (1.4) dobókocka, kocka
- wilamowski: (1.1) knoh f, bȧn n
- włoski: (1.1) osso; (1.2) piastrina f; (1.4) dado m
- źródła:
