pracownik

pracownik (język polski)

wymowa:

wymowa, IPA: [praˈʦ̑ɔvʲɲik], AS: [pracovʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) osoba zatrudniona/pracująca w zakładzie pracy; zob. zobacz też pracownik w Wikipedii

odmiana:

(1.1) lp liczba pojedyncza pracowni|k, ~ka, ~kowi, ~ka, ~kiem, ~ku; lm liczba mnoga ~cy, ~ków, ~kom, ~ków, ~kami, ~kach

przykłady:

(1.1) Jestem pracownikiem już pięć lat.

składnia:

kolokacje:

(1.1) pracownik fizyczny/umysłowy/naukowy/roku/administracji/akordowy/etatowy/najemny/sezonowy; dobry/zły/zaufany pracownik

synonimy:

(1.1) pracobiorca, zatrudniony

antonimy:

(1.1) pracodawca

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik pracownia, praca, pracowanie, spracowany, forma żeńska: pracownica / pracowniczka

czas. czasownik pracować

przym. przymiotnik pracowity, pracowniczy

przysł. przysłówek pracowicie

ims. imiesłów spracowany

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) employee, worker
• arabski: (1.1) عامل ,موظف ,مستخدم
• baskijski: (1.1) langile, behargin
• białoruski: (1.1) працаўнік m rodzaj męski, супрацоўнік m rodzaj męski, рабочы m rodzaj męski
• dolnołużycki: (1.1) pśistajony m rodzaj męski
• duński: (1.1) medarbejder w rodzaj wspólny
• francuski: (1.1) travailleur m rodzaj męski
• górnołużycki: (1.1) přistajeny m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1) trabajador m rodzaj męski, empleado m rodzaj męski
• islandzki: (1.1) starfsmaður m rodzaj męski, vinnuþegi m rodzaj męski
• kazachski: (1.1) жұмыскер
• niemiecki: (1.1) Arbeiter m rodzaj męski, Arbeitnehmer m rodzaj męski, Beschäftigter m rodzaj męski
• nowogrecki: (1.1) εργαζόμενος m rodzaj męski
• polski język migowy:
  (w zapisie SignWriting)

  (1.1)
• rosyjski: (1.1) рабо́тник m rodzaj męski, трудя́щийся m rodzaj męski
• szwedzki: (1.1) arbetare w rodzaj wspólny, anställd w rodzaj wspólny
• turecki: (1.1) amele, işçi
• węgierski: (1.1) dolgozó, alkamazott

źródła: