zbrodnia

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] zbrodnia (język polski)

wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) praw. prawniczy bardzo ciężkie przestępstwo

(1.2) czyn moralnie naganny

odmiana: (1.1-2) lp liczba pojedyncza zbrodni|a, ~, ~, ~ę, ~ą, ~, ~o; lm liczba mnoga ~e, ~, ~om, ~e, ~ami, ~ach, ~e przykłady:

(1.1) Zbrodnia to niesłychana - pani zabija pana. (Adam Mickiewicz)

(1.2) Zniszczenie jedynej kopii tego dokumentu byłoby zbrodnią!

składnia:
kolokacje: straszna ~; ~ ludobójstwa; dokonać zbrodni
synonimy: (1.1) przestępstwo
antonimy:
wyrazy pokrewne: przym. przymiotnik zbrodniczy; rzecz. rzeczownik zbrodniarz
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:

• angielski: (1.1) crime
• arabski: (1.1) جريمة (jarīma)
• chorwacki: (1.1) zločin m rodzaj męski
• duński: (1.1) forbrydelse w rodzaj wspólny
• fiński: (1.1) rikos
• francuski: (1.1) crime m rodzaj męski, délit m rodzaj męski
• grecki: (1.1) έγκλημα n rodzaj nijaki
• hebrajski: (1.1) פשע
• hiszpański: (1.1) crimen m rodzaj męski
• irlandzki: (1.1) coir
• islandzki: (1.1) glæpur
• japoński: (1.1) 犯罪 (はんざい)
• łaciński: (1.1) facinus, scelus
• niemiecki: (1.1) Verbrechen n rodzaj nijaki
• portugalski: (1.1) crime m rodzaj męski
• rosyjski: (1.1) преступление n rodzaj nijaki
• slovio: (1.1) zlocxin/злочин
• szwedzki: (1.1) förbrytelse w rodzaj wspólny, brott n rodzaj nijaki
• włoski: (1.1) reato, delitto