zbrodnia

zbrodnia (język polski)

wymowa:

IPA: [ˈzbrɔdʲɲa], AS: [zbrodʹńa], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • -ni… końcówka -ni… 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) praw. prawniczy bardzo ciężkie przestępstwo

(1.2) czyn moralnie naganny

odmiana:

(1.1-2)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	zbrodnia	zbrodnie
dopełniacz	zbrodni	zbrodni
celownik	zbrodni	zbrodniom
biernik	zbrodnię	zbrodnie
narzędnik	zbrodnią	zbrodniami
miejscownik	zbrodni	zbrodniach
wołacz	zbrodnio	zbrodnie

przykłady:

(1.1) Zbrodnia to niesłychana - pani zabija pana. (Adam Mickiewicz)

(1.2) Zniszczenie jedynej kopii tego dokumentu byłoby zbrodnią!

składnia:

kolokacje:

straszna zbrodnia • zbrodnia ludobójstwa • dokonać zbrodni

synonimy:

(1.1) przestępstwo

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik zbrodniarz, zbrodniarka, zbrodniczość

przym. przymiotnik zbrodniczy

przysł. przysłówek zbrodniczo

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) crime
• arabski: (1.1) جريمة (jarīma)
• chorwacki: (1.1) zločin m rodzaj męski
• duński: (1.1) forbrydelse w rodzaj wspólny
• esperanto: (1.1) krimo
• fiński: (1.1) rikos
• francuski: (1.1) crime m rodzaj męski, délit m rodzaj męski
• hebrajski: (1.1) פשע
• hiszpański: (1.1) crimen m rodzaj męski
• irlandzki: (1.1) coir
• islandzki: (1.1) glæpur
• japoński: (1.1) 犯罪 (はんざい)
• łaciński: (1.1) facinus, scelus
• niemiecki: (1.1) Verbrechen n rodzaj nijaki
• nowogrecki: (1.1) έγκλημα n rodzaj nijaki
• portugalski: (1.1) crime m rodzaj męski
• rosyjski: (1.1) преступление n rodzaj nijaki
• slovio: (1.1) zlocxin/злочин
• szwedzki: (1.1) förbrytelse w rodzaj wspólny, brott n rodzaj nijaki
• włoski: (1.1) reato, delitto

źródła: