przestępca

przestępca (język polski)

wymowa:

IPA: [pʃɛˈstɛ̃mpʦ̑a], AS: [pšestẽmpca], zjawiska fonetyczne: utr. dźw. utrata dźwięczności • nazal. nazalizacja • asynch. ę  asynchroniczna wymowa ę 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) osoba, która złamała prawo

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	przestępca	przestępcy
dopełniacz	przestępcy	przestępców
celownik	przestępcy	przestępcom
biernik	przestępcę	przestępców
narzędnik	przestępcą	przestępcami
miejscownik	przestępcy	przestępcach
wołacz	przestępco	przestępcy

przykłady:

(1.1) Policja złapała groźnego przestępcę.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) kryminalista, bandyta, złoczyńca

antonimy:

(1.1) policjant

wyrazy pokrewne:

forma żeńska przestępczyni

rzecz. rzeczownik przestępczość f rodzaj żeński, przestępstwo

przym. przymiotnik przestępczy

związki frazeologiczne:

(1.1) przestępca wojenny

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• albański: (1.1) kriminel
• angielski: (1.1) criminal
• arabski: (1.1) مجرم
• duński: (1.1) forbryder m rodzaj męski, lovovertræder w rodzaj wspólny
• francuski: (1.1) délinquant m rodzaj męski, malfaiteur m rodzaj męski
• hindi: (1.1) मुजरिम
• hiszpański: (1.1) delincuente w rodzaj wspólny, malhechor m rodzaj męski
• interlingua: (1.1) delinquente
• islandzki: (1.1) glæpamaður m rodzaj męski
• japoński: (1.1) 刑事
• kazachski: (1.1) қылмыскер
• koreański: (1.1) 범죄
• niemiecki: (1.1) Verbrecher m rodzaj męski, Kriminelle m rodzaj męski
• nowogrecki: (1.1) παραβάτης m rodzaj męski
• portugalski: (1.1) criminal
• rosyjski: (1.1) преступник m rodzaj męski, уголовный преступник m rodzaj męski
• slovio: (1.1) zlocxinitel (злочинител)
• szwedzki: (1.1) brottsling w rodzaj wspólny, förbrytare w rodzaj wspólny
• włoski: (1.1) criminale

źródła: