pion

pion (język polski)

pion (1.2)

pion (1.4)

wymowa:

IPA: [pʲjɔ̃n], AS: [pʹi ̯õn], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • nazal. nazalizacja • i → j  i czytane jako /j/ 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) kierunek równoległy do kierunku działania siły grawitacji ciała niebieskiego, względem którego jest on określany; zob. zobacz też pion (kierunek) w Wikipedii

(1.2) techn. technika ciężarek na sznurku, służący do wyznaczania pionu (1.1); zob. zobacz też pion (przyrząd) w Wikipedii

(1.3) techn. technika fragment sieci przewodów instalacji elektrycznej, wodociągowej, kanalizacyjnej, gazowej itp. przebiegający pionowo przez kondygnacje budynku

(1.4) jedna z bierek w szachach, warcabach i innych grach

(1.5) fiz. fizyka najlżejszy z mezonów; zob. zobacz też pion (cząstka) w Wikipedii

odmiana:

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

(1.2) pion żyroskopowy

(1.3) pion wentylacyjny

(1.4) pion królewski

synonimy:

(1.4) pionek, gw. sądecka: chłopek

(1.5) mezon π

antonimy:

(1.1) poziom

wyrazy pokrewne:

przym. przymiotnik pionowy

przysł. przysłówek pionowo

czas. czasownik pionować

rzecz. rzeczownik pionowość f rodzaj żeński, pionizacja f rodzaj żeński

związki frazeologiczne:

postawić kogoś do pionu

etymologia:

(1.4) niem. niemiecki Pion, franc. francuski pion, st.franc. starofrancuski peon, z płac. późnołaciński pedo ~onis (piechur)

uwagi:

tłumaczenia:

źródła:

pion (język angielski)

wymowa:

IPA: /ˈpaɪɒn/

znaczenia:

rzeczownik

(1.1) fiz. fizyka pion, mezon π

odmiana:

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła: