Jacek

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

[edytuj] Jacek (język polski)

wymowa:
IPA[ˈjaʦ̑ɛk], AS[i ̯acek] wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna

(1.1) polskie imię męskie; zob.  też Jacek w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Mam na imię Jacek i wykonuję w Grecji okna na statki.
(1.1) Na koniec, jakby ślepym chciał uderzyć ciosem, / Zasłonił oczy ręką i rzekł mocnym głosem: / „Jam jest Jacek Soplica…”[1]
składnia:
kolokacje:
(1.1) święty Jacek • mieć na imię / nosić imię / nazywać się Jacek • nadać imię Jacek • imieniny Jacka • Jacek i Agatka
synonimy:
(1.1) Jacuś
antonimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  Jacenty m , Hiacynt m , Hiacynta f , hiacynt m , jacynt m 
zdrobn.  Jacuś m 
przym.  Jackowy, Jacusiowy, hiacyntowy, jacyntowy
związki frazeologiczne:
Jacek placekjeżeli w dzień świętego Jacka deszcz nie pada, będzie jesień suchajeśli w dzień świętego Jacka deszcz nie plucha, będzie jesień suchana święty Jacek będzie nowy placekna Święty Jacek w Warszawie jarmacekna święty Jacek z nowej pszenicy placekna świętego Jacka najecie się plackana świętego Jacka trza upiec plackana świętego Jacka ukoś owsa i upiec plackamodli się jak szewc do świętego Jackao święty Jacku z pierogami!szwaczka od świętego Jackaświęty Jacek zjadł z flakami placekświęty Jacku z pierogami, módl się za nami!wygląda jak święty Jacek z pierogamize wszystkich świętych najlepszy Jacek, bo kto żyje dostał placekzmiłuj się święty Jacku z pierogami!; zobacz też: przysłowia o Jacku
etymologia:
(1.1) pol.  Jacenty < łac.  Hyacinth < gr.  Ὑάκινθοςwładca
uwagi:
zob.  też Jacek w Wikicytatach
tłumaczenia:
źródła:
  1. Adam Mickiewicz: Pan Tadeusz, Księga dziesiąta: Emigracja
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Współpraca
Narzędzia
W innych językach