święty

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

święty (język polski)[edytuj]

święty (1.1) Jakub przedstawiony na ikonie
wymowa:
IPA[ˈɕfʲjɛ̃ntɨ], AS[śfʹi ̯nty], zjawiska fonetyczne: zmięk. utr. dźw. nazal. asynch. ę  i → j   wymowa ?/i
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) ktoś uznany przez jakiś kościół lub społeczność za godnego kultu; zob.  też święty w Wikipedii
(1.2) coś godnego kultu religijnego
(1.3) pot. , iron.  bez winy
(1.4) starop.  mocny[1]

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) mężczyzna święty w znaczeniu (1.1)
odmiana:
(1.1-3)
(2.1)
przykłady:
(1.1) Święta Cecylia jest patronką muzyki kościelnej.
(1.2) W kościele wiszą święte obrazy.
(1.3) Ty wcale nie jesteś taki święty, też rzucałeś kamieniami w moje okna.
(2.1) Leksykon zawiera hagiografie wszystkich świętych.
składnia:
kolokacje:
świętokradztwoświętokradczyświętokradzkiświętokradczoświętokradzkoświętokradca
(1.1) święty MikołajDuch ŚwiętyTrójca ŚwiętaŚwięta Rodzina
(1.2) dzień świętyPismo Święte
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
(1.1) santon
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  święto n , święta f , świętowanie n , świętość f , świątynia f , świątek m , świętoszek m , święcone n , święconka f 
czas.  święcić, świętować
przym.  świąteczny
związki frazeologiczne:
Ojciec ŚwiętyŚwięty Hufiec / Święty ZastępWszystkich ŚwiętychZiemia Świętabyć świętszym od papieżadać komuś święty spokójgoły jak święty tureckina świętego Dygdyna święty nigdyświęta wojnaświęta krowaświęty lejtaniec świętego Witaprzysłowie święta Katarzyna klucz zgubiła, święty Jędrzej znalazł, zamknął skrzypki zaraz
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 29.