ojciec

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

[edytuj] ojciec (język polski)

ojciec (1.1) z córką
ojciec (1.2) z potomkiem
ojciec (1.4)
wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˈɔjʨ̑ɛʦ̑], AS[oi ̯ćec], zjawiska fonetyczne: zmięk. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) mężczyzna mający własne dziecko (w stosunku do tego dziecka); zob.  też ojciec w Wikipedii
(1.2) samiec mający potomstwo
(1.3) założyciel, pierwszy przedstawiciel; zob.  też ojcowie-założyciele w Wikipedii
(1.4) zakonnik, ksiądz; zob.  też ojciec (zakonnik) w Wikipedii
(1.5) zob. : ojcowieprzodkowie
odmiana:
(1.1-4)
przykłady:
(1.1) Matka i ojciec najważniejszymi osobami w życiu dziecka.
(1.2) Nasz burek jest ojcem połowy psów we wsi.
(1.3) Wojciecha Bogusławskiego uważa się za ojca teatru polskiego.
(1.4) Ojciec przełożony odprawił mszę.
składnia:
kolokacje:
(1.1) zostać ojcem
synonimy:
(1.1) tato, tata, rodzic, rodziciel, stary, gw.  ociec
(1.3) twórca, inicjator
(1.4) brat
antonimy:
(1.1) mężczyzna bezdzietny
wyrazy pokrewne:
rzecz.  ojcowizna f , ojcostwo m , ojczym m , ojczyzna m 
zdrobn.  ojczulek (por.  tata)
czas.  ojcować
przym.  ojcowski, ojcowy, ojczyźniany, bogoojczyźniany
związki frazeologiczne:
(1.1) wykapany ojciecojciec chrzestnyprzybrany ojciec
(1.4) Ojciec Święty
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Współpraca
Narzędzia
W innych językach