zakonnik
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
zakonnik (język polski) [edytuj]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik zakonnik zakonnicy dopełniacz zakonnika zakonników celownik zakonnikowi zakonnikom biernik zakonnika zakonników narzędnik zakonnikiem zakonnikami miejscownik zakonniku zakonnikach wołacz zakonniku zakonnicy
- przykłady:
- (1.1)
- składnia:
- antonimy:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) monk, friar; religious (bez względu na płeć)
- arabski: (1.1) راهب
- bułgarski: (1.1) брат m
- czeski: (1.1) řeholník
- duński: (1.1) munk w
- esperanto: (1.1) monaĥ, patro, monaĥo, monak, monako
- francuski: (1.1) moine m
- hiszpański: (1.1) monje m, fraile m
- interlingua: (1.1) cenobita, monacho
- kurdyjski: (1.1) abon m
- łaciński: (1.1) monachus m
- niemiecki: (1.1) Ordensbruder m, Mönch m
- nowogrecki: (1.1) μοναχός m, καλόγερος m
- ukraiński: (1.1) брат m
- węgierski: (1.1) barát
- włoski: (1.1) frate m
- źródła:
