zakonnik

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

zakonnik (język polski)[edytuj]

zakonnicy (1.1)
wymowa:
IPA[zaˈkɔ̃ɲːik], AS[zakõ•ńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. nazal. gemin.  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) rel.  członek męskiego zgromadzenia zakonnego
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) mnich, rogacjonista
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
(1.1) brat, braciszek, ojciec
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  zakon m 
forma żeńska zakonnica f 
przym.  zakonny, starozakonny
związki frazeologiczne:
cnota, nie odzież, czyni zakonnika
etymologia:
uwagi:
por.  laik, profes, neoprofes
tłumaczenia:
źródła: