zakonnik

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj
Podobna pisownia Podobna pisownia: zákoník

zakonnik (język polski)[edytuj]

zakonnicy (1.1)
wymowa:
IPA[zaˈkɔ̃ɲːik], AS[zakõ•ńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.gemin. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) rel. członek męskiego zgromadzenia zakonnego
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Furtian wpuścił znanych sobie zakonników.
(1.1) Ludmiła zna trzech zakonników: karmelitę, jezuitę i franciszkanina.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) mnich, brat, braciszek, ojciec, ojczulek
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
(1.1) cenobita, eremita, pustelnik, rekluz, aspirant, postulant, nowicjusz, profes, neoprofes, tercjarz, furtian, refektarzowy, kwestarz, prowincjał, gwardian, albertyn, augustianin, barnabita, bazylianin, benedyktyn, bernardyn, bonifrater, chrystusowiec, cysters, dolorysta, dominikanin, duchacz, filipin, franciszkanin, guanellianin, jezuita, józefita, kameduła, kamilianin, kanonik, kapucyn, karmelita, klaretyn, kombonianin, marianin, marianista, michalita, minoryta, oblat, oratorianin, orionista, pallotyn, pasjonista, paulin, paulista, pijar, redemptorysta, rogacjonista, saletyn, salezjanin, salwatorianin, sercanin, trynitarz, werbista, zmartwychwstaniec
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. zakon m
forma żeńska zakonnica f
przym. zakonny, starozakonny
związki frazeologiczne:
cnota, nie odzież, czyni zakonnika
etymologia:
uwagi:
por. laik, profes, neoprofes
tłumaczenia:
źródła: