lufa
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] lufa (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) część broni palnej w postaci rury, w której następuje rozpędzenie pocisku przy strzale; zob. też lufa w Wikipedii
- (1.2) gwara szkolna ocena niedostateczna, jedynka
- (1.3) piękna dziewczyna
- (1.4) kieliszek wódki
odmiana: (1.1) lp luf|a, ~y, ~ie, ~ę, ~ą, ~ie, ~o; lm ~y, ~, ~om, ~y, ~ami, ~ach, ~y przykłady:
- (1.1) Szeryf w milczeniu patrzył na zabitego bandytę, po czym zdmuchnął dym wydobywający się z lufy jego rewolweru i włożył broń do kabury.
- (1.2) Kiedy chcesz poprawiać tę lufę z matematyki?
- (1.4) Jak mnie rwie. Polej lufę bo nie wyrobię. (PitBull, odc. 2., sez. 1.)
składnia:
kolokacje: (1.1) lufa gładka/gwintowana; lufa karabinu/pistoletu/armaty/...
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. lufka; przym. lufowy
związki frazeologiczne:
etymologia: (1.1) niem. Luft[1]
uwagi: tłumaczenia:
- (1.2) zobacz listę tłumaczeń w haśle → pała
- angielski: (1.1) barrel
- duński: (1.1) løb n
- hiszpański: (1.1) cañón m, tubo m; (1.2) cate m, cero m
- interlingua: (1.1) cannon
- niemiecki: (1.1) Lauf m
- rosyjski: (1.1) ствол m
źródła:
