matematyka
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] matematyka (język polski)
wymowa: IPA: [matɛˈmatɨka]
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) nauka dedukcyjna zajmująca się analizą zbiorów, liczb i innych elementów abstrakcyjnych; zob. też matematyka w Wikipedii
odmiana: (1.1) lp matamaty|ka, ~ki, ~ce, ~kę, ~ką, ~ce, ~ko; blm przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: (1.1) przym. matematyczny; rzecz. matematyk/matematyczka
związki frazeologiczne:
etymologia: (1.1) łac. mathematica[1]
uwagi: tłumaczenia:
- angielski: (1.1) mathematics
- duński: (1.1) matematik w
- esperanto: (1.1) matematiko
- fiński: (1.1) matematiikka
- francuski: (1.1) mathématiques f lm, maths f lm
- grecki: (1.1) μαθηματική f
- hiszpański: (1.1) matemática f
- islandzki: (1.1) stærðfræði f
- japoński: (1.1) 数学 (すうがく)
- jidysz: (1.1) מאַטעמאַטיק f (matematik)
- łaciński: (1.1) mathematica f
- niemiecki: (1.1) Mathematik f
- norweski (bokmål): (1.1) matematikk m
- rosyjski: (1.1) математика f
- szwedzki: (1.1) matematik w
- węgierski: (1.1) matematika
- włoski: (1.1) matematica f
Błąd rozszerzenia cite: Istnieje znacznik <ref>, ale nie odnaleziono znacznika <references/>
