karabin
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] karabin (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) indywidualna broń strzelecka o długiej lufie, zob. też karabin w Wikipedii
odmiana:(1.1) lp karabin, ~u, ~owi, ~, ~em, ~ie, ~ie; lm ~y, ~ów, ~om, ~y, ~mi, ~ach, ~y
przykłady:
- (1.1) Dla zwiększenia szybkostrzelności karabinów zaczęto wyposażać je w magazynki.
składnia:
kolokacje: (1.1) strzelać z ~u; zacięcie ~u; celowanie z ~u, ładowanie ~u, sprzedać/kupić ~,
synonimy: kb
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz./zdrobn. karabinek m; przym. karabinowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
- angielski: (1.1) rifle
- czeski: (1.1) puška
- chorwacki: (1.1) puška
- duński: (1.1) riffel
- esperanto: (1.1) karabeno
- francuski: (1.1) fusil m
- grecki: (1.1) τουφέκι n
- hiszpański: (1.1) fusil m
- interlingua: (1.1) carabina
- jidysz: (1.1) ביקס f (biks)
- niemiecki: (1.1) Gewehr n
- rosyjski: (1.1) винтовка f
- szwedzki: (1.1) gevär
- węgierski: (1.1) puska, karabély
- włoski: (1.1) fucile
