hören

hören (język niemiecki)

(1.1-2) Der Hund hört Musik.

wymowa:

IPA: [ˈhøːɐ̯n] wymowa austriacka

znaczenia:

czasownik przechodni

(1.1) słyszeć, usłyszeć; odbierać dźwięki

(1.2) słuchać, przysłuchiwać się

(1.3) słyszeć, usłyszeć; przyjąć do wiadomości, dowiedzieć się

czasownik nieprzechodni

(2.1) słyszeć; posługiwać się zmysłem słuchu

(2.2) słuchać, być posłusznym

odmiana:

(1-2) hören, hörte, gehört (haben)

przykłady:

(1.1) Wir haben euch gehört, als ihr über einen neuen Computer für uns gesprochen habt. → Słyszeliśmy was, kiedy rozmawialiście o nowym komputerze dla nas.

(1.1) Sprich lauter! Ich kann dich nicht hören! → Mów głośniej! Nie słyszę cię!

(1.1) Du hast richtig gehört, die Prüfung ist schon am Freitag. → Dobrze usłyszałaś, egzamin jest już w piątek.

(1.2) Ich höre gern Musik . → Chętnie słucham muzyki.

(1.2) Hör auf! Ich kann es nicht mehr hören! → Przestań! Nie mogę już tego słuchać!

(1.3) Wir haben davon bereits gehört. → Już o tym słyszeliśmy.

(2.1) Meine Oma hört sehr gut für ihr Alter. → Moja babcia słyszy bardzo dobrze jak na swój wiek.

(2.2) Mein Sohn will nicht auf mich hören. → Mój syn nie chce mnie słuchać.

składnia:

(1.1-2) etw. etwas/jdn. jemanden (Akk. Akkusativ (biernik)) hören → słyszeć/słuchać czegoś/kogoś

(1.3) von +Dat. Dativ (celownik) hören → słyszeć o czymś/kimś

(2.2) auf +Akk. Akkusativ (biernik) hören → słuchać czegoś/kogoś

kolokacje:

gut hören → dobrze słyszeć

schlecht hören → źle/słabo słyszeć

richtig hören → dobrze usłyszeć/nie przesłyszeć się

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik Gehör, Hörer m rodzaj męski, Hörerin f rodzaj żeński

czas. czasownik anhören, aufhören, gehören, zuhören

przym. przymiotnik hörbar, hörbehindert, hörenswert, hörig, hörgeschädigt

przysł. przysłówek hörbar

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła: