słuch

słuch (język polski)

słuchy (1.2)

wymowa:

IPA: [swux], AS: [su̯uχ]

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) jeden ze zmysłów; zob. zobacz też słuch w Wikipedii

(1.2) środ. środowiskowy łow. łowiectwo ucho zająca, królika, dzika

odmiana:

przykłady:

(1.1) Jasio ma kiepski słuch.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik słuchacz m rodzaj męski, słuchaczka f rodzaj żeński, słuchanie n rodzaj nijaki, słuchawka f rodzaj żeński, słuchowisko n rodzaj nijaki, odsłuch m rodzaj męski, podsłuch m rodzaj męski

przym. przymiotnik słuchowy, słyszalny

czas. czasownik słuchać, słyszeć

związki frazeologiczne:

zamieniać się w słuch • słuch o kimś zaginął / słuch o czymś zaginął

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) hearing
• arabski: (1.1) سمع
• duński: (1.1) hørelse w rodzaj wspólny
• francuski: (1.1) ouïe
• hiszpański: (1.1) oído m rodzaj męski
• litewski: (1.1) ausis m rodzaj męski
• nowogrecki: (1.1) ακοή f rodzaj żeński
• polski język migowy:
  (w zapisie SignWriting)

  (1.1) badanie słuchu: , stracić słuch: , tracić słuch stopniowo: , stracić słuch nagle:
• słowacki: (1.1) sluch
• szwedzki: (1.1) hörsel w rodzaj wspólny, gehör n rodzaj nijaki

źródła: