dźwięk

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] dźwięk (język polski)

wymowa: IPA: [ʥvʲɛŋk] wymowa ^?/i wymowa potoczna ^?/i
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) fala akustyczna odbierana przez słuch człowieka

odmiana: (1.1) lp liczba pojedyncza dźwięk, ~u, ~owi, ~, ~iem, ~u, ~i; lm liczba mnoga ~i, ~ów, ~om, ~i, ~ami, ~ach, ~i przykłady:

(1.1) Nagle usłyszeliśmy dźwięk tłukącego się szkła.

składnia:
kolokacje: (1.1) słyszeć/emitować/wydawać dźwięk
synonimy: (1.1) głos
antonimy:
wyrazy pokrewne: (1.1) przym. przymiotnik dźwiękowy, ponaddźwiękowy/naddźwiękowy; czas. czasownik dźwięczeć/zadźwięczeć; rzecz. rzeczownik ultradźwięk, infradźwięk
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:

• angielski: (1.1) sound
• chorwacki: (1.1) zvuk m rodzaj męski
• dolnołużycki: (1.1) zuk m rodzaj męski
• duński: (1.1) lyd w
• esperanto: (1.1) sono
• fiński: (1.1) ääni
• francuski: (1.1) son m rodzaj męski
• grecki: (1.1) ήχος m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1) sonido m rodzaj męski
• islandzki: (1.1) tónn m rodzaj męski
• niemiecki: (1.1) Schall m rodzaj męski
• rosyjski: (1.1) звук m
• szwedzki: (1.1) ljud w