dźwięk

dźwięk (język polski)

wymowa:

wymowa, wymowa potoczna, IPA: [ʥ̑vʲjɛ̃ŋk], AS: [ʒ́vʹi ̯ẽŋk], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • nazal. nazalizacja • asynch. ę  asynchroniczna wymowa ę • i → j  i czytane jako /j/ 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) fala akustyczna odbierana przez słuch człowieka

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	dźwięk	dźwięki
dopełniacz	dźwięku	dźwięków
celownik	dźwiękowi	dźwiękom
biernik	dźwięk	dźwięki
narzędnik	dźwiękiem	dźwiękami
miejscownik	dźwięku	dźwiękach
wołacz	dźwięku	dźwięki

przykłady:

(1.1) Nagle usłyszeliśmy dźwięk tłukącego się szkła.

składnia:

kolokacje:

(1.1) słyszeć/emitować/wydawać dźwięk

synonimy:

(1.1) głos

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik ultradźwięk m rodzaj męski, infradźwięk m rodzaj męski

przym. przymiotnik dźwiękowy, ponaddźwiękowy, naddźwiękowy, dźwięczny

czas. czasownik dźwięczeć/zadźwięczeć

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) sound
• arabski: (1.1) صوت
• bengalski: (1.1) শব্দ
• bośniacki: (1.1) zvuk
• chorwacki: (1.1) zvuk m rodzaj męski
• dolnołużycki: (1.1) zuk m rodzaj męski
• duński: (1.1) lyd w rodzaj wspólny
• esperanto: (1.1) sono
• fiński: (1.1) ääni
• francuski: (1.1) son m rodzaj męski
• hawajski: (1.1) pā
• hiszpański: (1.1) sonido m rodzaj męski
• islandzki: (1.1) tónn m rodzaj męski
• japoński: (1.1) 音 (おと)
• łaciński: (1.1) sonus
• niemiecki: (1.1) Schall m rodzaj męski
• nowogrecki: (1.1) ήχος m rodzaj męski
• perski: (1.1) صدا
• rosyjski: (1.1) звук m rodzaj męski
• serbski: (1.1) звук
• słowacki: (1.1) zvuk
• szwedzki: (1.1) ljud w rodzaj wspólny
• włoski: (1.1) suono

źródła: