słuchać

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

słuchać (język polski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˈswuxaʨ̑], AS[su̯uχać]
znaczenia:

czasownik

(1.1) odbierać dźwięk za pośrednictwem narządu słuchu
(1.2) świadomie odbierać czyjąś mowę
(1.3) być posłusznym

forma używana w funkcji zaimka pytającego

(2.1) Słucham?prośba o powtórzenie pytania
(2.2) Słucham?forma wyrażenia zdziwienia na niedorzeczną prośbę lub obraźliwe pytanie
(2.3) Słucham?forma używana przy odbieraniu telefonu, domofonu
odmiana:
(1) koniugacja I
przykłady:
(1.1) Adam lubi słuchać śpiewu ptaków.
(1.2) Nie mam ochoty słuchać tych bredni!
(1.3) Grzeczne dzieci słuchają rodziców.
składnia:
słuchać + D.  lub ~ + B.  (w zwrotach do kogoś)[1]
kolokacje:
(2.3) tak, słucham? • halo, słucham?
synonimy:
(2.3) halo
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  słuchalnia f , słuchanie n , odsłuch m , słuch, słuchy, słuchacz, słuchowisko, słuchawka
czas.  słyszeć, posłuchać, nasłuchiwać
przym.  słyszalny, słuchowy
związki frazeologiczne:
słuchać hadkosłuchać jak świnia grzmotusłuchać jednym uchem, a drugim wypuszczaćsłuchaj uchem, a nie brzuchem
etymologia:
uwagi:
  • słyszeć” dotyczy tylko odbierania dźwięku, „słuchać” oznacza, że ktoś słyszy i jednocześnie skupia na tym uwagę.
  • w użyciu jest forma zwrotna słuchać się kogoś, która przez językoznawców uważana jest za poprawną, lecz potoczną i wychodzącą z użycia[2][3]
tłumaczenia:
źródła:
  1. słuchać w: Poradnia językowa PWN.
  2. Zabrania się (a nie: wzbrania się) palenia tytoniu w: Maciej Malinowski, Obcy język polski.
  3. Natrzeć komuś uszu (a nie: uszy). w: Maciej Malinowski, Obcy język polski.