dupa

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

zobacz też: după

dupa (język polski)

wymowa: IPA: [ˈdupa]
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) wulg. wulgarnie pośladki lub odbyt^[1]

(1.2) pot. potocznie, wulg. wulgarnie niezaradna osoba, oferma^[1]

(1.3) wulg. wulgarnie (potencjalna) partnerka seksualna

(1.4) wulg. wulgarnie dziewczyna (tylko w zestawieniach: fajna, niezła, itd., ale także stara dupa – stare babsko)

wykrzyknik

(2.1) wulg. wulgarnie, pot. potocznie wykrzyknienie świadczące o porażce, przegranej^[1]

odmiana: (1) lp liczba pojedyncza dup|a, ~y, ~ie, ~ę, ~ą, ~ie, ~o; lm liczba mnoga ~y, ~, ~om, ~y, ~ami, ~ach, ~y; (2) nieodm. nieodmienny przykłady:

(1.1) Kazio kopnął Edzia w dupę.

(1.2) Ależ z ciebie dupa, nic nie potrafisz załatwić!

(1.3) Kazio wpadł wczoraj na imprezę z całkiem niezłą dupą.

(1.4) Niezła dupa z tej aktorki!

(2.1) Tyle się uczyłem i co?! I dupa!

(2.1) No i dupa zbita!

składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.1) pupa, tyłek, rzyć, zadek, cztery litery, siedzenie, reg. śl. regionalizm śląski rzić; (1.2) safanduła, niedojda, niedorajda, gapa; (1.3-4) laska, cizia
antonimy: (1.3) pasztet, smok, kaszalot
wyrazy pokrewne: (1.1, 3, 4) zdrobn. zdrobniale dupcia, dupeczka, dupka; czas. czasownik dupczyć/wydupczyć, podupczyć; (1.1) zgrub. zgrubienie dupsko; rzecz. rzeczownik dupoliz, gołodupiec; (1) przym. przymiotnik dupiasty, dupny, dupowaty; (1.2) rzecz. rzeczownik dupek
związki frazeologiczne: (1.1) bać się o własną dupę, być do dupy, rozmawiać o dupie Maryny, ciemno jak w dupie u Murzyna, chronić czyjąś dupę, trząść dupą, obrabiać komuś dupę, zabrać się do czegoś od dupy strony, trzymać się czyjejś dupy, pocałować kogoś w dupę, siedzieć na dupie, wziąć dupę w troki, ruszyć dupę, mieć coś w dupie, wsadzić sobie coś w dupę, dawać dupy, potrzebny jak w dupie koszula, zawracać komuś dupę, truć komuś dupę, zalać się w trzy dupy, zalany w trzy dupy, chuj ci/mu/jej/wam/im w dupę; (1.2) dupa wołowa; (2.1) dupa jasiu, dupa blada, o kant dupy potłuc
etymologia: od starosłowiańskiego dupło (zagłębienie, dziura, strzelić z dupy, dziupla). Jak podaje Aleksander Brückner^[2], w XIII wieku określenie dupna mogiła oznaczało pusty grób. Z czasem słowa tego zaczęto używać w znaczeniu podanym wyżej.
uwagi: (1) w tekstach, jeśli nie chce się napisać „dupa” można spotkać zapis „d...”; (1.3) wyraża zachwyt tłumaczenia:

• angielski: (1.1) ass US amerykański angielski, arse bryt. brytyjski angielski, butt, asshole
• bułgarski: (1.1) гъз m rodzaj męski, задник m rodzaj męski
• chorwacki: (1.1) dupe n rodzaj nijaki
• duński: (1.1) røv w rodzaj wspólny
• francuski: (1.1) cul m rodzaj męski
• grecki: (1.1) κώλος m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1) culo
• holenderski: (1.1) kont
• interlingua: (1.1) culo
• jidysz: (1.1) תּחות (toches)
• łaciński: (1.1) culus, podex
• macedoński: (1.1) газ m rodzaj męski
• niemiecki: (1.1) Arsch m rodzaj męski
• norweski (bokmål): (1.1) ræv m/f
• portugalski: (1.1) bunda f rodzaj żeński
• rosyjski: (1.1-2) жопа f rodzaj żeński
• szwedzki: (1.1) stjärt w rodzaj wspólny

źródła:

1. ↑ ^{1,0 1,1 1,2} Maciej Czeszewski, Słownik polszczyzny potocznej, s. 81, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14631-1, ISBN 978-83-01-14631-3.
2. ↑ hasło dupło w: Aleksander Brückner, Słownik etymologiczny języka polskiego, s. 104, 1927.

dupa (język dolnołużycki)

wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) chrzcielnica

(1.2) zagłębienie, dziura

odmiana: przykłady:

(1.1)

składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.1) dupnica, dupjeńc
antonimy:
wyrazy pokrewne: (1.1) zob. zobacz → dupiś; (1.2) rzecz. rzeczownik zdrobn. zdrobniale dupka
związki frazeologiczne:
etymologia: (1.1) zob. zobacz → dǫpo
uwagi: