dziupla
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] dziupla (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) otwór, pusta komora wewnątrz pnia lub gałęzi drzewa; zob. też dziupla w Wikipedii
- (1.2) gniazdo ptaków, ssaków lub owadów znajdujące się w dziupli (1.1)
- (1.3) pot. przen. niewielkie, ciasne pomieszczenie
- (1.4) pot. miejsce, w którym dokonuje się demontażu skradzionych pojazdów w celu sprzedania ich w częściach; zob. też dziupla (kryminalistyka) w Wikipedii
odmiana: lp dziupl|a, ~i, ~i, ~ę, ~ą, ~i, ~o; lm ~e, ~i, ~om, ~e, ~ami, ~ach, ~e przykłady:
- (1.1) U góry w dębie spróchniałym widać było dziuplę ogromną (...) (J. I. Kraszewski: Stara baśń)
- (1.3) Ten jego niby gabinet to taka dziupla na końcu korytarza.
- (1.4) Nie ma szans na odzyskanie tego samochodu, pewnie już dawno trafił do dziupli.
składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.1) otwór; (1.2) barć; (1.3) klitka
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. dziuplak
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:
- angielski: (1.1) tree hollow
- niemiecki: (1.1) Baumhöhle f
