dziupla

dziupla (język polski)

dziupla (1.1)

dziupla (1.2) szopa

wymowa:

IPA: [ˈʥ̑upla], AS: [ʒ́upla], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) otwór, pusta komora wewnątrz pnia lub gałęzi drzewa; zob. zobacz też dziupla w Wikipedii

(1.2) gniazdo ptaków, ssaków lub owadów znajdujące się w dziupli (1.1)

(1.3) pot. potocznie przen. przenośnie niewielkie, ciasne pomieszczenie

(1.4) pot. potocznie miejsce, w którym dokonuje się demontażu skradzionych pojazdów w celu sprzedania ich w częściach; zob. zobacz też dziupla (kryminalistyka) w Wikipedii

odmiana:

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	dziupla	dziuple
dopełniacz	dziupli	dziupli
celownik	dziupli	dziuplom
biernik	dziuplę	dziuple
narzędnik	dziuplą	dziuplami
miejscownik	dziupli	dziuplach
wołacz	dziuplo	dziuple

przykłady:

(1.1) U góry w dębie spróchniałym widać było dziuplę ogromną […]

(1.3) Ten jego niby gabinet to taka dziupla na końcu korytarza.

(1.4) Nie ma szans na odzyskanie tego samochodu; pewnie już dawno trafił do dziupli.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) otwór

(1.2) barć

(1.3) klitka

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik dziuplak

przym. przymiotnik dziuplasty

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) tree hollow
• niemiecki: (1.1) Baumhöhle f rodzaj żeński

źródła: