buda

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

zobacz też: Buda

[edytuj] buda (język polski)

buda (1.1)
buda (1.2)
budy (1.3)
pies przed budą (1.4)


wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) pomieszczenie na sprzęt, narzędzia
(1.2) zaniedbany budynek
(1.3) stoisko na jarmarku
(1.4) schronienie dla psa
(1.5) środ.  szkoła
(1.6) szoferka, kabina pasażerska w samochodzie
(1.7) pot.  samochód policyjny
(1.8) sport.  pot.  bramka (słupki z siatką)
(1.9) przest.  miejsce pracy

odmiana: (1.1-7) lp  bud|a, ~y, ~zie, ~ę, ~ą, ~zie, ~o; lm  ~y, ~, ~om, ~y, ~ami, ~ach, ~y przykłady:

(1.2) Przez dwa lata mieszkałem w tej budzie.
(1.4) Pimpusiowi podoba się nowa buda.

składnia: (1.1) ~ na +B. ; (1.4) ~ dla +D. 
kolokacje:
synonimy: (1.5) gamaja
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz.  budka, polibuda
związki frazeologiczne:
etymologia: śwn.  büde lub buode (szałas, chata)[1]
uwagi: tłumaczenia:

(1.5) zobacz listę tłumaczeń w haśle → szkoła
(1.8) zobacz listę tłumaczeń w haśle → bramka

źródła:

  1. Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 40, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008. ISBN 978-83-01-15588-9.
W innych językach