uderzenie
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] uderzenie (język polski)
wymowa: IPA: /udɛ'ʒɛɲɛ/
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) rzecz. odczas. od → uderzyć
- (1.2) cios zadany ręką lub przedmiotem
- (1.3) wojsk. gwałtowny atak wojsk na armię nieprzyjaciela
- (1.4) zderzenie się jakichś przedmiotów lub zetknięcie czegoś upadającego z jakąś powierzchnią; także: odgłos takiego zderzenia
- (1.5) przen. gwałtowne nasilenie się jakiegoś zjawiska atmosferycznego (mrozu, wiatru itp.)
odmiana: lp uderzeni|e, ~a, ~u, ~e, ~em, ~u, ~e; lm ~a, uderzeń, ~om, ~a, ~ami, ~ach, ~a przykłady:
- (1.1) Hiszpański piłkarz został wyrzucony z klubu za uderzenie kolegi.
- (1.2) Po drugim uderzeniu bokser padł na matę.
- (1.3) Armia Polska, przy udziale sił ukraińskich Semena Petlury wykonała w kwietniu 1920 (=tysiąc dziewięćset dwadzieścia) roku uprzedzające uderzenia i zajęła Kijów.
- (1.4) Słychać było mocne uderzenie bomby.
składnia: ~ + D., ~ w + B.
kolokacje:
synonimy: (1.2) cios; (1.3) natarcie, atak
antonimy:
wyrazy pokrewne: czas. uderzyć
związki frazeologiczne:
etymologia: odczas. uderzyć
uwagi: tłumaczenia:
