pysk
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] pysk (język polski)
wymowa: wymowa
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) zool. przednia część głowy zwierzęcia, część trzewioczaszki
- (1.2) pot., pejor., pogard., obraź. o twarzy człowieka (policzkach, wargach itp.)
odmiana: (1) lp pysk, ~a, ~owi, ~, ~iem, ~u, ~u; lm ~i, ~ów, ~om, ~i, ~ami, ~ach, ~i przykłady:
- (1.1) Rybackie czółna stały już na piasku wybrzeża; w przerzedzającej się mgle deszczowej widać było rybaków spokojnym krokiem wchodzących na górę; za jednym z nich, najbarczystszym i na burzę najobojętniejszym, ciągnął się ze spuszczonym ku ziemi pyskiem i ogonem czarny, zmokły pies. (E. Orzeszkowa: Nad Niemnem)
- (1.2) Dajcie mi gęby, dajcie pyska, niechaj swojego swój uściska. (S. Wyspiański: Wyzwolenie)
składnia:
kolokacje: (1.2) zamknąć ~
synonimy: (1.2) twarz, morda, facjata
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne: ciemno, choć w pysk daj, dać pyska, być o suchym pysku, padać na pysk, wylecieć na zbity pysk, zatkać komuś pysk, dać komuś w pysk, mocny w pysku, stulić pysk, niewyparzony pysk
etymologia:
uwagi: zobacz też: Indeks:Polski - Zwierzęta tłumaczenia:
[edytuj] pysk (język czeski)
wymowa: wymowa
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny
- (1.1) warga
odmiana: przykłady:
- (1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
