polityk

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

polityk (język polski)[edytuj]

politycy (1.1)
panie polityk (2.1)
wymowa:
IPA[pɔˈlʲitɨk], AS[polʹityk], zjawiska fonetyczne: zmięk. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) mężczyzna zajmujący się polityką

rzeczownik, rodzaj żeński

(2.1) kobieta zajmująca się polityką
odmiana:
(1.1)
(2.1) nieodm. ,
przykłady:
(1.1) Ten znany polityk umie przyciągnąć uwagę zwykłych ludzi.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  polityka f , politykowanie n , upolitycznienie n , upolitycznianie n , politykier m , politykierstwo n , politologia f , politolog m , rozpolitykowanie n 
forma żeńska polityczka f 
czas.  upolityczniać ndk. , upolitycznić dk. , politykować ndk. , rozpolitykować dk. 
przym.  polityczny, upolityczniony, politykierski, politologiczny
przysł.  politycznie, politykiersko, politologicznie
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pol.  polityka
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:

polityk (język wilamowski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) polityka
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) franc.  politique
uwagi:
źródła: