powód
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] powód (język polski)
wymowa: IPA: [ˈpɔvut]
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) cel, dla którego coś się robi
- (1.2) przyczyna
- (1.3) praw. ten, kto wnosi sprawę cywilną, kto oczekuje skutków prawnych
odmiana: (1.1-2) lp powód, powod|u, ~owi, powód, ~em, ~zie, ~zie; lm ~y, ~ów, ~om, ~y, ~ami, ~ach, ~y; (1.3) lp powód, powod|a, ~owi, ~a, ~em, ~zie, ~zie; lm ~y, ~ów, ~om, ~ów, ~ami, ~ach, ~y przykłady:
- (1.1) Lekarz zapewniał, że nie ma powodu do niepokoju.
- (1.2) Zagrożenie powodzią jest powodem budowania wałów wzdłuż rzeki.
- (1.3) Ponieważ powód przedstawił zaświadczenie lekarskie, rozprawa została przełożona.
składnia: (1.1) powód do +D.; (1.2) powód +D.
kolokacje: (1.1) mieć powód do czegoś, podawać powód do zrobienia czegoś; nie ma powodu do obaw; (1.2) robić coś z powodu strachu/radości/..., robić coś bez powodu → robić coś bez celu, planu
synonimy: (1.1) przyczyna, pobudka
antonimy: (1.3) pozwany; powódka
wyrazy pokrewne: (1.1-1.2) czas. powodować/spowodować; (1.3) forma żeńska powódka; rzecz. powództwo
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: (1.1) różnica między „powód” a „przyczyna” — „powód” określa cel, to, do czego się dąży, wyraża myślenie o przyszłości, a „przyczyna” — raczej to, co wymusiło jakieś działanie, wyraża myślenie o przeszłości tłumaczenia:
- angielski: (1.1-1.2) reason, cause; (1.3) plaintiff m; (1
- białoruski: (1.1-2) прычына f
- dolnołużycki: (1.1-2) pśicyna
- duński: (1.1-2) grund w; (1.2) årsag w
- esperanto: (1.1-2) kaŭzo
- grecki: (1.1) αιτία f; (1.2) λόγος m; (1.3) ενάγων m
- hawajski: (1.2) kau
- hiszpański: (1.1-2) razón f, motivo m; (1.3) demandante m lub f
- islandzki: (1.1) ástæða f; (1.1-2) orsök f, sök f; (1.3) sóknaraðili m
- niemiecki: (1.2) Grund m, Ursache f; (1.3) Kläger
- rosyjski: (1.1) повод m
- szwedzki: (1.1) grund w, motiv n; (1.2) anledning w, orsak w, skäl n; (1.3) kärande
