powód

powód (język polski)

wymowa:

IPA: [ˈpɔvut], AS: [povut], zjawiska fonetyczne: wygł. utrata dźwięczności w wygłosie  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) cel, dla którego coś się robi

(1.2) przyczyna

(1.3) jeźdz. jeździectwo rzemień lub sznur przymocowany do tręzli, służący do prowadzenia konia

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) praw. prawniczy ten, kto wnosi sprawę cywilną, kto oczekuje skutków prawnych

odmiana:

(1.1-3) lp liczba pojedyncza powód, powod|u, ~owi, powód, ~em, ~zie, ~zie; lm liczba mnoga ~y, ~ów, ~om, ~y, ~ami, ~ach, ~y

(2.1) lp liczba pojedyncza powód, powod|a, ~owi, ~a, ~em, ~zie, ~zie; lm liczba mnoga ~owie, ~ów, ~om, ~ów, ~ami, ~ach, ~owie

przykłady:

(1.1) Lekarz zapewniał, że nie ma powodu do niepokoju.

(1.2) Zagrożenie powodzią jest powodem budowania wałów wzdłuż rzeki.

(2.1) Ponieważ powód przedstawił zaświadczenie lekarskie, rozprawa została przełożona.

składnia:

(1.1) powód do +D. dopełniacz

(1.2) powód +D. dopełniacz

kolokacje:

(1.1) mieć powód do czegoś • podawać powód do zrobienia czegoś • nie ma powodu do obaw

(1.2) robić coś z powodu strachu/radości/... • robić coś bez powodu → robić coś bez celu, planu

(2.1) powód cywilny

synonimy:

(1.1) przyczyna, pobudka

antonimy:

(1.3) pozwany; powódka

wyrazy pokrewne:

(1.1-2) czas. czasownik powodować/spowodować

(1.3) forma żeńska powódka; rzecz. rzeczownik powództwo

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

(1.1) różnica między „powód” a „przyczyna” — „powód” określa cel, to, do czego się dąży, wyraża myślenie o przyszłości, a „przyczyna” — raczej to, co wymusiło jakieś działanie, wyraża myślenie o przeszłości

tłumaczenia:

• angielski: (1.1-2) reason, cause; (2.1) plaintiff m rodzaj męski
• arabski: (1.1) سبب
• białoruski: (1.1-2) прычына f rodzaj żeński
• czeski: (1.1) m rodzaj męski
• dolnołużycki: (1.1-2) pśicyna
• duński: (1.1-2) grund w rodzaj wspólny; (1.2) årsag w rodzaj wspólny
• esperanto: (1.1-2) kaŭzo
• francuski: (1.1-2) raison
• hawajski: (1.2) kau
• hiszpański: (1.1-2) razón f rodzaj żeński, motivo m rodzaj męski; (2.1) demandante m rodzaj męski lub f rodzaj żeński
• islandzki: (1.1) ástæða f rodzaj żeński; (1.1-2) orsök f rodzaj żeński, sök f rodzaj żeński; (2.1) sóknaraðili m rodzaj męski
• japoński: (1.2) 理由
• niemiecki: (1.2) Grund m rodzaj męski, Ursache f rodzaj żeński; (2.1) Kläger
• nowogrecki: (1.1) αιτία f rodzaj żeński; (1.2) λόγος m rodzaj męski; (2.1) ενάγων m rodzaj męski
• polski język migowy:
  (w zapisie SignWriting)

  (1.1-2)
• rosyjski: (1.1) повод m rodzaj męski
• szwedzki: (1.1) grund w rodzaj wspólny, motiv n rodzaj nijaki; (1.2) anledning w rodzaj wspólny, orsak w rodzaj wspólny, skäl n rodzaj nijaki; (2.1) kärande

źródła: