latawiec

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

latawiec (język polski)[edytuj]

latawiec (1.1)
latawiec (1.1)
wymowa:
IPA[laˈtavʲjɛʦ̑], AS[latavʹi ̯ec], zjawiska fonetyczne: zmięk. i → j   wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) zabawka w kształcie czworokąta, zrobiona z drewna i papieru lub płótna, która lata na wietrze na uwięzi; zob.  też latawiec w Wikipedii

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) rozrywkowy człowiek, zwykle przebywający poza domem

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(3.1) mit. słow.  powietrzny demon powstały z człowieka zmarłego nagłą przedwczesną śmiercią
odmiana:
(1.1)
(2.1)
(3.1)
przykłady:
(1.1) Podczas zabawy zerwała się linka i latawiec odleciał w siną dal.
(2.1) Mój brat to prawdziwy latawiec znów wrócił nad ranem od dziewczyny.
składnia:
kolokacje:
(1.1) puszczać / sklejać / budować latawiec
(2.1) być latawcem • uchodzić za latawca
synonimy:
(1.1) reg. pozn.  dracheta
antonimy:
(1.2) domator
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  latanie n , lotnia f 
forma żeńska latawica
czas.  latać, lecieć
przym.  latawcowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pol.  latać
(2.1) pol.  lataćprzebywać poza domem
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
(3.1) Paweł Zych, Witold Vargas: Bestiariusz słowiański