budować

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] budować (język polski)

wymowa: IPA: [buˈdɔvaʨ] wymowa ^?/i
znaczenia:
czasownik przechodni

(1.1) tworzyć, wznosić budynki albo inne konstrukcje

(1.2) ogólnie - tworzyć, kreować

(1.3) składać się na coś; być budulcem, składnikiem czegoś

odmiana: koniugacja IV; aspekt dokonany zbudować, wybudować przykłady:

(1.1) Na razie mieszkam w bloku, ale gdy zarobię dość pieniędzy mam zamiar wybudować własny dom.

(1.2) Już na pierwszych etapach wyścigu lider zaczął budować dużą przewagę nad rywalami.

(1.2) Przyznając ten order liczę, że będzie pan w dalszym ciągu budował pokój i porozumienie pomiędzy naszymi narodami.

(1.3) Białka budują w organizmie człowieka mięśnie, włosy i paznokcie.

składnia:
kolokacje: (1.1) ~ dom/most; ~ miasto, ~ statek; (1.2) ~ zgodę/porozumienie
synonimy: (1.1) wznosić, konstruować, stawiać; (1.2) stwarzać
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. rzeczownik budowa, budowanie; imiesł. budujący
związki frazeologiczne: (1.1) nie od razu Kraków zbudowano
etymologia: śwn. średnio-wysoko-niemiecki büden^[1]
uwagi: tłumaczenia:

• angielski: (1.1) build
• chorwacki: (1.1) graditi
• duński: (1.1) bygge
• interlingua: (1.1) struer
• jidysz: (1.1,2) בויען (bojen)
• litewski: (1.1) stato
• niemiecki: (1.1) bauen
• rosyjski: (1.1) строить; (1.3) составлять, быть построенным из + D. dopełniacz
• slovio: (1.1) budovit (будовит)
• szwedzki: (1.1) bygga
• ukraiński: (1.1) будувати

źródła:

1. ↑ Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 40, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008. ISBN 978-83-01-15588-9.