dzwon
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] dzwon (język polski)
- wymowa:
- (1.1-4) wymowa, IPA: [ʣ̑vɔ̃n], AS: [ʒvõn], zjawiska fonetyczne: nazal.
- (2.1-3) IPA: [ˈʣ̑vɔ̃nɨ], AS: [ʒvõny]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) duży metalowy przedmiot, który potrząsany wydaje dźwięk; zob. też dzwon (instrument) w Wikipedii
- (1.2) dźwięk dzwonu (1.1)
- (1.3) techn. element różnych urządzeń technicznych, zwykle w kształcie cylindrycznym, zamknięty od góry, bez dna
- (1.4) zob.: dzwon nurkowy
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, liczba mnoga dzwony
- (2.1) pot. spodnie rozszerzone poniżej kolan
- (2.2) eufem., grub. męskie genitalia
- (2.3) muz. zob.: dzwony rurowe
- odmiana:
- (1.1-4)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik dzwon dzwony dopełniacz dzwonu dzwonów celownik dzwonowi dzwonom biernik dzwon dzwony narzędnik dzwonem dzwonami miejscownik dzwonie dzwonach wołacz dzwonie dzwony - (2.1-3) blp
przypadek liczba mnoga mianownik dzwony dopełniacz dzwonów celownik dzwonom biernik dzwony narzędnik dzwonami miejscownik dzwonach wołacz dzwony
- przykłady:
- (1.1) Dźwięk dzwonu codziennie wzywał mieszkańców wsi na poranną mszę.
- (1.2) Z daleka było słychać dzwon.
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. dzwony, dzwonko n, dzwonnica f, dzwonnik m
- czas. dzwonić, zadzwonić, wydzwaniać, oddzwonić
- przym. dzwonowy, dzwonowaty, dzwonkowaty, dzwonczany
- związki frazeologiczne:
- od wielkiego dzwonu • serce jak dzwon • bić w dzwony na trwogę • przysłowie dlatego dzwon głośny, że wewnątrz próżny
- etymologia:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) bell; (2.1) bell-bottoms
- arabski: (1.1-2) جرس ,ناقوس
- chorwacki: (1.1) zvono n
- duński: (1.1) klokke w
- francuski: (1.1) cloche f, bourdon m
- hawajski: (1.1) pele
- hiszpański: (1.1) campana f
- holenderski: (1.1) bel f
- niemiecki: (1.1) Glocke f
- nowogrecki: (1.1) καμπάνα f
- rosyjski: (1.1) колокол m
- słowacki: (1.1) zvon m
- szwedzki: (1.1) klocka w
- włoski: (1.1) campana f
- źródła:
