dzwonić

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

dzwonić (język polski)[edytuj]

mężczyzna dzwoni (1.1)
dzwony dzwonią (1.2)
chłopak dokądś dzwoni (1.3)
wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˈʣ̑vɔ̃ɲiʨ̑], AS[ʒvõńić], zjawiska fonetyczne: zmięk. nazal. 
znaczenia:

czasownik nieprzechodni niedokonany (dk.  zadzwonić)

(1.1) wywoływać dźwięk za pomocą dzwonu lub dzwonka
(1.2) o dzwonie, dzwonku, telefonie wydawać dźwięk
(1.3) telefonować, próbować nawiązać połączenie telefoniczne
(1.4) mieć uczucie nieprzyjemnego dźwięku w uszach
odmiana:
(1.1-3) koniugacja VIa
(1.4) tylko w formie bezosobowej
przykłady:
(1.1) Helena dzwoniła na próżno nikt nie zareagował.
(1.2) Gdy zadzwonił telefon, wybuchła kłótnia o to, kto ma odebrać.
(1.3) Tylu klientów dzwoniło z reklamacjami, że w końcu firma wyrejestrowała numer.
(1.4) W czasie ataku choroby morskiej dzwoni mi w uszach i mam okropne zawroty głowy.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.3) telefonować
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  dzwon m , dzwonek m , dzwonnica f , dzwonnik m , dzwonienie n , zadzwonienie n , wydzwonienie n , wydzwanianie n 
czas.  zadzwonić dk. , wydzwonić dk. , wydzwaniać ndk. 
związki frazeologiczne:
dzwonić na trwogękto ze strachu umiera, temu bździnami dzwoniąsłyszy że dzwonią, ale nie wie w którym kościele
etymologia:
(1.1-4) pol.  dzwon
uwagi:
tłumaczenia:
(1.3) zobacz listę tłumaczeń w haśle: telefonować
źródła: