mieszkaniec
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
mieszkaniec (język polski) [edytuj]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik mieszkaniec mieszkańcy dopełniacz mieszkańca mieszkańców celownik mieszkańcowi mieszkańcom biernik mieszkańca mieszkańców narzędnik mieszkańcem mieszkańcami miejscownik mieszkańcu mieszkańcach wołacz mieszkańcu mieszkańcy
- składnia:
- antonimy:
- (1.1) obcy, nieznajomy, gość, przybysz
- wyrazy pokrewne:
- czas. mieszkać, zamieszkiwać
- rzecz. mieszkanie, mieszkanka
- przym. mieszkalny
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- od mieszkać
- uwagi:
- tłumaczenia:
- afrykanerski: (1.1) inwoner
- angielski: (1.1) inhabitant, indweller
- arabski: (1.1) مواطن
- chorwacki: (1.1) stanovnik m, žitelj m
- czeski: (1.1) obyvatel m
- dolnołużycki: (1.1) wobydlaŕ m
- duński: (1.1) beboer w, indbygger w
- esperanto: (1.1) loĝanto
- fiński: asukas
- francuski: (1.1) habitant m
- górnołużycki: (1.1) wobydler m
- hebrajski: (1.1) תושב m (toszaw)
- hiszpański: (1.1) habitante m
- holenderski: (1.1) inwoner
- islandzki: (1.1) borgari m, íbúi m
- niemiecki: (1.1) Einwohner m
- norweski (bokmål): (1.1) innbygger m
- norweski (nynorsk): (1.1) innbyggjar m
- nowogrecki: (1.1) κάτοικος m
- piemoncki: (1.1) abitant m
- rosyjski: (1.1) житель m
- słowacki: (1.1) obyvateľ m
- suahili: (1.1) mkazi
- szwedzki: (1.1) invånare w, innevånare w
- włoski: (1.1) abitante m
- źródła:
