mieszkaniec

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] mieszkaniec (język polski)

wymowa: IPA: [mʲɛʃˈkaɲɛʦ]
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) osoba, która gdzieś mieszka (żyje)

odmiana: (1.1) lp liczba pojedyncza mieszka|niec, ~ńca, ~ńcowi, ~ńca, ~ńcem, ~ńcu, ~ńcu; lm liczba mnoga ~ńcy, ~ńców, ~ńcom, ~ńców, ~ńcami, ~ńcach, ~ńcy
przykłady:

(1.1) Ten człowiek jest mieszkańcem Warszawy.

składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.1) obywatel, osoba zamieszkała, domownik, lokator, najemca
antonimy: (1.1) obcy, nieznajomy, gość, przybysz
wyrazy pokrewne: forma żeńska: mieszkanka; czas. czasownik mieszkać; rzecz. rzeczownik mieszkanie
związki frazeologiczne:
etymologia: od mieszkać
uwagi:
tłumaczenia:

• afrykanerski: (1.1) inwoner
• angielski: (1.1) inhabitant
• chorwacki: (1.1) stanovnik m rodzaj męski, žitelj m rodzaj męski
• dolnołużycki: (1.1) wobydlaŕ m rodzaj męski
• duński: (1.1) beboer w rodzaj wspólny, indbygger w rodzaj wspólny
• fiński: asukas
• francuski: (1.1) habitant m rodzaj męski
• górnołużycki: (1.1) wobydler m rodzaj męski
• grecki: (1.1) κάτοικος m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1) habitante m rodzaj męski
• islandzki: (1.1) borgari m rodzaj męski, íbúi m rodzaj męski
• hebrajski: (1.1) תושב m rodzaj męski (toszaw)
• holenderski: (1.1) inwoner
• niemiecki: (1.1) Einwohner m rodzaj męski
• norweski (bokmål): (1.1) innbygger m rodzaj męski
• norweski (nynorsk): (1.1) innbyggjar m rodzaj męski
• rosyjski: (1.1) житель m rodzaj męski
• słowacki: (1.1) obyvateľ m rodzaj męski
• szwedzki: (1.1) invånare w rodzaj wspólny
• włoski: (1.1) abitante m rodzaj męski