mieszkaniec

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

mieszkaniec (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[mʲjɛˈʃkãɲɛʦ̑], AS[mʹi ̯eškãńec], zjawiska fonetyczne: zmięk. nazal. i → j   wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) osoba, która gdzieś mieszka (żyje)
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Ten człowiek jest mieszkańcem Warszawy.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) obywatel, osoba zamieszkała, domownik, lokator, najemca
antonimy:
(1.1) obcy, nieznajomy, gość, przybysz
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas.  mieszkać, zamieszkiwać
rzecz.  mieszkanie, mieszkanka
przym.  mieszkalny, mieszkaniowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
od mieszkać
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: