chłopiec
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] chłopiec (język polski)
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik chłopiec chłopcy[1] dopełniacz chłopca chłopców celownik chłopcu chłopcom biernik chłopca chłopców narzędnik chłopcem chłopcami miejscownik chłopcu chłopcach wołacz chłopcze chłopcy
- przykłady:
- (1.1) Ten chłopiec jest bardzo uzdolnionym skoczkiem narciarskim.
- składnia:
- synonimy:
- (1.1) chłopak, młodzik, podrostek, młodzieniec, małolat, reg. pozn. chłopyszek
- antonimy:
- (1.1) dziewczyna, panienka, panna, mężczyzna
- związki frazeologiczne:
- chłopiec na posyłki • chłopiec do bicia • pamiętaj chłopcze, że tu stały kopce
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) boy
- arabski: (1.1) ولد (wálad) m, صبي m
- białoruski: (1.1) хлапец m, хлопец m
- chorwacki: (1.1) dječak m
- czeski: (1.1) kluk m, chlapec m, hoch m
- dolnołużycki: (1.1) gólc m
- duński: (1.1) dreng w
- esperanto: (1.1) knabo
- francuski: (1.1) garçon m
- górnołużycki: (1.1) hólc m
- hiszpański: (1.1) chico m, muchacho m
- islandzki: (1.1) drengur m, piltur m
- japoński: (1.1) 少年 (shōnen)
- niemiecki: (1.1) Junge m
- norweski (bokmål): (1.1) gutt m
- nowogrecki: (1.1) αγόρι n
- polski język migowy:
(w zapisie )
- rosyjski: (1.1) мальчик m
- szwedzki: (1.1) pojke w
- tetum: (1.1) mane-oan
- ukraiński: (1.1) хлопець m
- wilamowski: (1.1) büw
- włoski: (1.1) ragazzo
- źródła:
- ↑ chłopak i chłopiec w: Poradnia językowa PWN.
