boy
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Spis treści |
[edytuj] boy (użycie wyrazu obcego w języku polskim)
- wymowa:
- (spolszczona) ‹boj›
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) książk. mężczyzna, chłopiec na posyłki, do drobnych posług, pracujący w hotelu lub na statku pasażerskim[1]
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik boy boye[2] dopełniacz boya boyów celownik boyowi boyom biernik boya boyów narzędnik boyem boyami miejscownik boyu boyach wołacz boyu boye
- przykłady:
- (1.1)
- składnia:
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑ Andrzej Markowski, Radosław Pawelec, Wielki słownik wyrazów obcych i trudnych, s. 112, Warszawa, Langenscheidt, 2007. ISBN 978-83-7476-242-7.
- ↑ hasło boy w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
[edytuj] boy (język angielski)
- wymowa:
- IPA: /bɔɪ/, SAMPA: /bOI/
- wymowa amerykańska
- lm wymowa amerykańska
- znaczenia:
rzeczownik
- przykłady:
- (1.1) There are fourteen boys and only five girls in Tom's class. → W klasie Toma jest czternastu chłopców i tylko pięć dziewczynek.
- składnia:
- synonimy:
- związki frazeologiczne:
- boys will be boys
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
