oszukiwać

oszukiwać (język polski)

wymowa:

IPA: [ˌɔʃuˈcivaʨ̑], AS: [ošuḱivać], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • akc. pob. akcent poboczny 

znaczenia:

czasownik przechodni

(1.1) doprowadzać kogoś do niekorzystnego rozporządzenia jego mieniem przez podanie nieprawdy lub ukrycie nieznanych mu faktów

(1.2) mówić komuś nieprawdę, kłamać

czasownik nieprzechodni

(2.1) celowo i potajemnie nie przestrzegać reguł podczas gry celem uzyskania lepszego wyniku; oszukiwać (1.1) partnerów gry

odmiana:

(1, 2) oszuk|iwać, koniugacja VIIIb; aspekt dokonany oszuk|ać, koniugacja I

przykłady:

(1.1) Naciągacz oszukiwał turystów i zamiast kości dinozaura sprzedawał im szkielet krowy.

(1.2) Mąż od lat oszukiwał żonę twierdząc, że nie podoba mu się sąsiadka.

(2.1) Znany szuler oszukiwał w karty, ale wreszcie udało się go złapać na gorącym uczynku.

składnia:

(1.1-2) oszukiwać + B. biernik, nie oszukiwać + D. dopełniacz

(2.1) oszukiwać w + B. biernik

kolokacje:

synonimy:

(1.1) zwodzić, mamić, bajerować, kantować, naciągać, wprowadzać w błąd

(1.2) kłamać, nabierać, robić w balona

(2.1) kantować, orzynać

antonimy:

wyrazy pokrewne:

(1.1) rzecz. rzeczownik oszust, oszustka, oszustwo; przym. przymiotnik oszukańczy

związki frazeologiczne:

(1.1) oszukać głód

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1-2) cheat, deceive, swindle
• arabski: (1.2) غر
• duński: (1) snyde, svindle, bedrage; (2) snyde
• esperanto: (1.1) trompi
• francuski: (1.1) duper
• hiszpański: (1.1) engañar
• interlingua: (1.1) captar, deluder, dupar; (1.2) deciper
• niemiecki: (1.1, 2.1) betrügen, trügen, schwindeln; (1.2) betrügen
• rosyjski: (1.2) обманывать, pot. potocznie надувать
• suahili: (1.2) danganya
• szwedzki: (1.1) skoja
• włoski: (1.1) truffare, fregare, ingannare

źródła: