kłamać

kłamać (język polski)

wymowa:

IPA: [ˈkwãmaʨ̑], AS: [ku̯ãmać], zjawiska fonetyczne: nazal. nazalizacja  wymowa

znaczenia:

czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. aspekt dokonany brak)

(1.1) świadomie mówić nieprawdę

odmiana:

(1.1) koniugacja IX

 

forma		liczba pojedyncza			liczba mnoga
		1 os.	2 os.	3 os.	1 os.	2 os.	3 os.
bezokolicznik		kłamać
czas teraźniejszy		kłamię	kłamiesz	kłamie	kłamiemy	kłamiecie	kłamią
czas przeszły	m	kłamałem	kłamałeś	kłamał	kłamaliśmy	kłamaliście	kłamali
	f	kłamałam	kłamałaś	kłamała	kłamałyśmy	kłamałyście	kłamały
	n	kłamałom (forma potencjalna)	kłamałoś (forma potencjalna)	kłamało
pozostałe formy czas przyszły m będę kłamał, będę kłamać będziesz kłamał, będziesz kłamać będzie kłamał, będzie kłamać będziemy kłamali, będziemy kłamać będziecie kłamali, będziecie kłamać będą kłamali, będą kłamać f będę kłamała, będę kłamać będziesz kłamała, będziesz kłamać będzie kłamała, będzie kłamać będziemy kłamały, będziemy kłamać będziecie kłamały, będziecie kłamać będą kłamały, będą kłamać n będę kłamało (forma potencjalna), będę kłamać będziesz kłamało, będziesz kłamać będzie kłamało, będzie kłamać czas zaprzeszły m kłamałem był kłamałeś był kłamał był kłamaliśmy byli kłamaliście byli kłamali byli f kłamałam była kłamałaś była kłamała była kłamałyśmy były kłamałyście były kłamały były n kłamałom było (forma potencjalna) kłamałoś było (forma potencjalna) kłamało było forma bezosobowa czasu przeszłego kłamano tryb rozkazujący – kłam niech kłamie kłammy kłamcie niech kłamią tryb przypuszczający m kłamałbym, byłbym kłamał kłamałbyś, byłbyś kłamał kłamałby, byłby kłamał kłamalibyśmy, bylibyśmy kłamali kłamalibyście, bylibyście kłamali kłamaliby, byliby kłamali f kłamałabym, byłabym kłamała kłamałabyś, byłabyś kłamała kłamałaby, byłaby kłamała kłamałybyśmy, byłybyśmy kłamały kłamałybyście, byłybyście kłamały kłamałyby, byłyby kłamały n kłamałobym, byłobym kłamało (formy potencjalne) kłamałobyś, byłobyś kłamało (formy potencjalne) kłamałoby, byłoby kłamało imiesłów przymiotnikowy czynny m kłamiący, niekłamiący f kłamiąca, niekłamiąca kłamiące, niekłamiące n kłamiące, niekłamiące imiesłów przymiotnikowy bierny m kłamany kłamani f kłamana kłamane n kłamane imiesłów przysłówkowy współczesny kłamiąc, nie kłamiąc rzeczownik odczasownikowy kłamanie, niekłamanie

przykłady:

(1.1) Ewa bardzo nie lubi, gdy jej dzieci kłamią.

(1.1) Aleksander kłamał mówiąc, że ukończył studia.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) łgać, oszukiwać, bajerować, bajtlować, blagować, kitować, wstawiać banialuki, bredzić, koloryzować, konfabulować, nabierać, przesadzać, zmyślać, eufem. eufemistycznie mijać się z prawdą

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik kłamanie n rodzaj nijaki, kłam, kłamca m rodzaj męski, kłamczuch m rodzaj męski, kłamczucha f rodzaj żeński, kłamczuszek m rodzaj męski, kłamczuszka f rodzaj żeński, kłamstwo n rodzaj nijaki, kłamstewko n rodzaj nijaki

przym. przymiotnik kłamliwy, zakłamany

przysł. przysłówek kłamliwie

czas. czasownik skłamać dk. aspekt dokonany, okłamywać ndk. aspekt niedokonany, okłamać dk. aspekt dokonany

związki frazeologiczne:

kłamać jak najęty • kłamać jak z nut • kłamać (samemu) sobie • kłamać przed sobą (samym) • kłamać aż się za kimś kurzy

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) lie
• arabski: (1.1) كذب
• chiński: (1.1) 说谎, 說謊 (shuohuang)
• chorwacki: (1.1) lagati
• czeski: (1.1) lhát
• dolnołużycki: (1.1) łdgaś
• duński: (1.1) lyve
• esperanto: (1.1) mensogi
• fiński: (1.1) valehdella
• francuski: (1.1) mentir
• górnołużycki: (1.1) łžeć
• hebrajski: (1.1) לשקר (Le'sha'ker)
• hiszpański: (1.1) mentir
• holenderski: (1.1) liegen
• interlingua: (1.1) mentir
• islandzki: (1.1) ljúga
• japoński: (1.1) 嘘を吐く (うそをつく, usowotsuku)
• niemiecki: (1.1) lügen
• ormiański: (1.1) ստել
• polski język migowy:
  (w zapisie SignWriting)

  (1.1)
• rosyjski: (1.1) врать, лгать
• rumuński: (1.1) minţi
• szwedzki: (1.1) ljuga
• włoski: (1.1) mentire

źródła: