kłamać

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

kłamać (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈkwãmaʨ̑], AS[ku̯ãmać], zjawiska fonetyczne: nazal.  wymowa ?/i
znaczenia:

czasownik nieprzechodni niedokonany (dk.  skłamać)

(1.1) świadomie mówić nieprawdę
odmiana:
(1.1) koniugacja IX
przykłady:
(1.1) Ewa bardzo nie lubi, gdy jej dzieci kłamią.
(1.1) Aleksander kłamał mówiąc, że ukończył studia.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) blagować, dawać fałszywe świadectwo, łgać, mówić nieprawdę, okłamywać, sypać piaskiem w oczy; pot.  bajerować, bajtlować, bujać, kitować, kręcić, mydlić oczy, odwracać kota ogonem, picować, robić z gęby cholewę, szklić oczy, ściemniać, wstawiać bajer, wstawiać banialuki, prawić duby smalone; eufem.  koloryzować, mijać się z prawdą, oszczędnie gospodarować prawdą
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  kłamanie n , kłam, kłamca m , kłamczuch m , kłamczucha f , kłamczuszek m , kłamczuszka f , kłamstwo n , kłamstewko n , skłamanie n , okłamywanie n , okłamanie n 
czas.  skłamać dk. , okłamywać ndk. , okłamać dk. 
przym.  kłamliwy, zakłamany, kłamny
przysł.  kłamliwie
związki frazeologiczne:
kłamać jak najętykłamać jak z nutkłamać (samemu) sobiekłamać przed sobą (samym)kłamać aż się za kimś kurzydiabeł kusić kusi, ale nigdy nie kłamieprzysłowie nie kłamie
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: