wynik

wynik (język polski)

wymowa:

IPA: [ˈvɨ̃ɲik], AS: [vỹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • nazal. nazalizacja 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) rezultat, skutek

(1.2) mat. matematyka, matematyczny rezultat działań algebraicznych (dodawania, odejmowania, mnożenia, dzielenia)

(1.3) sport. termin sportowy stan spotkania/meczu

odmiana:

(1.1-2)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	wynik	wyniki
dopełniacz	wyniku	wyników
celownik	wynikowi	wynikom
biernik	wynik	wyniki
narzędnik	wynikiem	wynikami
miejscownik	wyniku	wynikach
wołacz	wyniku	wyniki

przykłady:

(1.1) W wyniku spalania benzyny do atmosfery dostaje się dwutlenek węgla.

(1.1) Co najmniej dziesięciu górników zginęło w wyniku wybuchu metanu w kopalni.

(1.2) Tylko 7 jest wynikiem tego działania.

(1.3) Jaki jest wynik? Nadal remis 0:0?

(1.3) Pijany komentator przegapił bramkę dla Polski i do końca pierwszej połowy meczu podawał zły wynik.

składnia:

kolokacje:

(1.1-3) podawać ~

(1.1-2) być wynikiem

(1.1) w wyniku; korzystny/dobry/zły/nieprawidłowy ~

(1.3) ~ meczu

synonimy:

(1.1) efekt, rezultat, skutek

antonimy:

wyrazy pokrewne:

czas. czasownik wynikać, wyniknąć

przym. przymiotnik wynikowy

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) result, effect
• dolnołużycki: (1.1) wuslědk m rodzaj męski
• islandzki: (1.1) úrslit n rodzaj nijaki/lm liczba mnoga
• niemiecki: (1.1) Ergebnis n rodzaj nijaki, Folge f rodzaj żeński
• nowogrecki: (1.1-3) αποτέλεσμα n rodzaj nijaki
• polski język migowy:
  (w zapisie SignWriting)

  (1.1)
• szwedzki: (1.1) effekt w rodzaj wspólny; (1.3) ställning w rodzaj wspólny

źródła: