miecz

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

miecz (język polski)[edytuj]

miecz (1.1)
miecz (1.2)
wymowa:
wymowa ?/i, IPA[mʲjɛʧ̑], AS[mʹi ̯eč], zjawiska fonetyczne: zmięk.i → j 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) broń z długim, prostym metalowym ostrzem
(1.2) żegl. ruchoma część niektórych jachtów żaglowych
(1.3) żegl., w windsurfingu: ruchoma część deski[1]
(1.4) daw. męska linia pokrewieństwa w rodzinie
odmiana:
(1.1-4)
przykłady:
(1.1) Rycerz wyciągnął miecz i przygotował się do obrony.
składnia:
kolokacje:
(1.1) walczyć na miecze • walczyć mieczem • dobyć miecza • miecz obosieczny
synonimy:
antonimy:
(1.1) tarcza
(1.4) kądziel
hiperonimy:
(1.1) broń sieczna
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. miecznik m
zdrobn. mieczyk m
przym. mieczowy
związki frazeologiczne:
kto mieczem wojuje, (ten) od miecza giniemiecz Damoklesapo mieczu
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Zdzisław Wirga, Windsurfing dla wszystkich, Warszawa 2001, s. 155.