miecz
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] miecz (język polski)
wymowa: posłuchaj
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) broń z długim, prostym metalowym ostrzem
- (1.2) ruchoma część niektórych jachtów żaglowych
- (1.3) daw. męska linia pokrewieństwa w rodzinie
odmiana: (1) lp miecz, ~a, ~em, ~, ~em, ~u, ~u; lm ~e, ~y/~ów, ~om, ~e, ~ami, ~ach, ~e
przykłady:
składnia:
kolokacje: (1.1) walczyć na miecze, walczyć mieczem; dobyć miecza
synonimy:
antonimy: (1.1) tarcza, (1.3) kądziel
wyrazy pokrewne: (1.1) zdrobn. mieczyk; przym. mieczowy; rzecz. miecznik
związki frazeologiczne: (1.3) po mieczu
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
- angielski: (1.1) sword; (1.2) centreboard
- chorwacki: (1.1) mač m
- czeski: (1.1) meč m
- dolnołużycki: (1.1) mjac m
- duński: (1.1) sværd n
- esperanto: (1.1) glavo
- francuski: (1.1) épée f
- górnołużycki: (1.1) mječ m
- grecki: (1.1) ξίφος n, σπαθί n
- hiszpański: (1.1) espada f
- interlingua: (1.1) gladio
- islandzki: (1.1) sverð n
- japoński: (1.1) katana
- jidysz: (1.1) שווערד f (szwerd)
- litewski: (1.1) kalavijas m
- łaciński: (1.1) gladius m
- niemiecki: (1) Schwert n
- rosyjski: (1.1) меч m
- słowacki: (1.1) meč m
- słoweński: (1.1) meč m
- węgierski: (1.1) kard
