rycerz

rycerz (język polski)

rycerz (1.1)

wymowa:

IPA: [ˈrɨʦ̑ɛʃ], AS: [ryceš], zjawiska fonetyczne: wygł. utrata dźwięczności w wygłosie 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) w średniowieczu członek warstwy wojowników zobowiązanych do służby wojskowej; później żołnierz pochodzący ze stanu szlacheckiego

(1.2) przen. przenośnie o mężczyźnie pełnym galanterii w stosunku do kobiet

odmiana:

lp liczba pojedyncza rycerz|, ~a, ~owi, ~a, ~em, ~u; lm liczba mnoga rycerz|e, ~y, ~om, ~y, ~ami, ~ach

przykłady:

(1.1) Najsłynniejszym polskim rycerzem był Zawisza Czarny.

składnia:

kolokacje:

(1.1) pasować na rycerza

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

(1.1) przym. przymiotnik rycerski; przysł. przysłówek rycersko; rzecz. rzeczownik rycerskość, rycerstwo

związki frazeologiczne:

(1.1) konny rycerz • błędny rycerz • być rycerskim • rycerz w lśniącej zbroi • być czyimś rycerzem

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) knight
• arabski: (1.1) فارس
• białoruski: (1.1) рыцар m rodzaj męski
• chorwacki: (1.1) vitez m rodzaj męski
• czeski: (1.1) rytíř m rodzaj męski
• duński: (1.1,2) ridder w rodzaj wspólny
• esperanto: (1.1) kavaliro
• fiński: (1.1) ritari
• francuski: (1.1) chevalier m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1) caballero m rodzaj męski
• interlingua: (1.1) cavaliero
• irlandzki: (1.1) ridire
• islandzki: (1.1) riddari m rodzaj męski
• japoński: (1.1) 騎士
• jidysz: (1.1) ריטער m rodzaj męski (riter)
• łaciński: (1.1) eques
• niemiecki: (1.1) Ritter m rodzaj męski
• norweski (bokmål): ridder m rodzaj męski
• nowogrecki: (1.1) ιππότης m rodzaj męski
• perski: (1.1) سلحشور
• rosyjski: (1.1) рыцарь m rodzaj męski
• szwedzki: (1.1) riddare w rodzaj wspólny
• turecki: (1.1) serefli
• ukraiński: (1.1) рицар m rodzaj męski
• włoski: (1.1) cavaliere

źródła: