rycerz

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

rycerz (język polski)[edytuj]

rycerz (1.1)
rycerze (1.2)
wymowa:
IPA[ˈrɨʦ̑ɛʃ], AS[ryceš], zjawiska fonetyczne: wygł. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) hist.  w średniowieczu członek uprzywilejowanego stanu, zobowiązany do służby wojskowej; później żołnierz konny pochodzący ze stanu szlacheckiego; zob.  też rycerstwo w Wikipedii
(1.2) przen.  tytuł nadawany swoim własnym członkom przez niektóre współczesne stowarzyszenia lub zakony
(1.3) przen.  o mężczyźnie pełnym galanterii w stosunku do kobiet[1]
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1) Uważa się, że najsłynniejszym polskim rycerzem był Zawisza Czarny.
składnia:
(1.1) rycerz + D. 
(1.2) rycerz + D. 
kolokacje:
(1.1) pasować na rycerza • konny rycerz • rycerz w lśniącej zbroi • rycerz Okrągłego Stołu / króla Artura / króla Jagiełły
(1.2) rycerz maltański / Jedi / Niepokalanej / Kolumba
synonimy:
(1.1) st.pol.  raciądz
(1.2) kawaler
(1.3) dżentelmen, gentleman
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) wojownik
hiponimy:
(1.1) paladyn, samuraj, spahis, farys, mameluk
holonimy:
(1.1) hufiec
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  rycerskość f , rycerstwo n , Rycerka f , Rycerzowa f 
zdrobn.  rycerzyk m 
przym.  rycerski
przysł.  rycersko
związki frazeologiczne:
błędny rycerzbyć czyimś rycerzemśpiący rycerzprzysłowia: co Polak, to rycerzjaki rycerz, taka szablalepszy rycerz niż panoszama coś z rycerza – zakuty łeb
etymologia:
(1.1) niem.  Ritter[2]
(1.2-3) od (1.1)
uwagi:
zob.  też rycerz w Wikicytatach
tłumaczenia:
źródła:
  1. hasło rycerz w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2002, ISBN 83-01-12760-0, s. 137