rycerz
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] rycerz (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) w średniowieczu członek warstwy wojowników zobowiązanych do służby wojskowej; później żołnierz pochodzący ze stanu szlacheckiego
- (1.2) o mężczyźnie pełnym galanterii w stosunku do kobiet
odmiana: lp rycerz|, ~a, ~owi, ~a, ~em, ~u; lm rycerz|e, ~y, ~om, ~y, ~ami, ~ach
przykłady:
- (1.1) Najsłynniejszym polskim rycerzem był Zawisza Czarny.
składnia:
kolokacje: (1.1) pasować na rycerza
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: (1.1) przym. rycerski; przysł. rycersko; rzecz. rycerskość, rycerstwo
związki frazeologiczne: (1.1) konny rycerz, błędny rycerz, być rycerskim, rycerz w lśniącej zbroi, być czyimś rycerzem
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
- angielski: (1.1) knight
- białoruski (1.1) рыцар m
- chorwacki: (1.1) vitez m
- duński: (1.1,2) ridder w
- esperanto: (1.1) kavaliro
- francuski: (1.1) chevalier m
- grecki: (1.1) ιππότης m
- hiszpański: (1.1) caballero m
- interlingua: (1.1) cavaliero
- islandzki: (1.1) riddari m
- jidysz: (1.1) ריטער m (riter)
- łacina: (1.1) eques
- niemiecki: (1.1) Ritter m
- norweski (bokmål): ridder m
- rosyjski: (1.1) рыцарь m
- szwedzki: (1.1) riddare w
- ukraiński: (1.1) рицар m
