gniew

gniew (język polski)

wymowa:

IPA: [ɟɲɛf], AS: [ǵńef], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • wygł. utrata dźwięczności w wygłosie  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) uczucie złości, silne niezadowolenie z czegoś lub kogoś: zob. zobacz też gniew w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza
mianownik	gniew
dopełniacz	gniewu
celownik	gniewowi
biernik	gniew
narzędnik	gniewem
miejscownik	gniewie
wołacz	gniewie

przykłady:

(1.1) Kamil w gniewie zdemolował własny pokój.

składnia:

kolokacje:

(1.1) zrobić coś z (powodu) gniewu, w gniewie; wpaść w gniew; pałać/kipieć gniewem; wyładowywać gniew na kimś; hamować/powściągać gniew; wybuchnąć gniewem

synonimy:

(1.1) złość, wściekłość

antonimy:

(1.1) spokój

wyrazy pokrewne:

czas. czasownik gniewać, gniewać się

przym. przymiotnik gniewny

rzecz. rzeczownik gniewianin m rodzaj męski, gniewianka f rodzaj żeński, Gniew m rodzaj męski

przysł. przysłówek gniewnie

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) anger, wrath, rage, ire
• arabski: (1.1) غضب, غيظ ,حنق ,حفيظة
• duński: (1.1) vrede w rodzaj wspólny
• esperanto: (1.1) kolero
• francuski: (1.1) colère, ire
• hiszpański: (1.1) enfado, enojo, cólera
• irlandzki: (1.1) fearg
• islandzki: (1.1) reiði n rodzaj nijaki, vonska f rodzaj żeński
• japoński: (1.1) 怒り
• niemiecki: (1.1) Zorn m rodzaj męski
• portugalski: (1.1) ira f rodzaj żeński, cólera f rodzaj żeński
• rosyjski: (1.1) злоба f rodzaj żeński, ярость f rodzaj żeński, гнев m rodzaj męski
• staroegipski: (1.1) (dšrt); (dšrw), (dšrw), (dšrw)
• szwedzki: (1.1) vrede w rodzaj wspólny
• wilamowski: (1.1) cün
• włoski: (1.1) collera, furore, ira

źródła: