kadłub

kadłub (język polski)

kadłub (1.1) silnika samochodowego z przyczepionymi podzespołami

stelaż kadłuba (1.2)

kadłub (1.3)

wymowa:

IPA: [ˈkadwup], AS: [kadu̯up], zjawiska fonetyczne: wygł. utrata dźwięczności w wygłosie  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) główny element konstrukcyjny łączący w całość pozostałe części, zespoły i podzespoły; trzon konstrukcji; zob. zobacz też kadłub w Wikipedii

(1.2) pot. potocznie kadłub (1.1) statku

(1.3) pot. potocznie kadłub (1.1) samolotu

(1.4) anat. anatomia tułów

(1.5) daw. dawniej, dawny wydrążony pień

odmiana:

(1.1-5)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	kadłub	kadłuby
dopełniacz	kadłuba	kadłubów
celownik	kadłubowi	kadłubom
biernik	kadłub	kadłuby
narzędnik	kadłubem	kadłubami
miejscownik	kadłubie	kadłubach
wołacz	kadłubie	kadłuby

przykłady:

(1.1) Siły występujące w kadłubie w czasie pracy mogą wywołać w nim znaczne naprężenia i odkształcenia.

składnia:

kolokacje:

(1.1) ~ statku wodnego, samolotu; wielokadłubowy, jednokadłubowy, dwukadłubowy, bezkadłubowy

synonimy:

(1.1-4) korpus

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik kadłubek m rodzaj męski

związki frazeologiczne:

kadłub łoża

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1,4) body; (1.2) hull, hulk; (1.3) fuselage
• esperanto: (1.3) fuzelaĝo
• rosyjski: (1.2) остов m rodzaj męski, корпус m rodzaj męski; (1.3) корпус m rodzaj męski, фюзеляж m rodzaj męski; (1.4) туловище n rodzaj nijaki
• słowacki: (1.1,4) trup m rodzaj męski
• szwedzki: (1.1,4) stomme w rodzaj wspólny

źródła: