szczęka

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] szczęka (język polski)

wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) anat. anatomia jedna z kości czaszki, w której osadzone są zęby; zob. zobacz też szczęka w Wikipedii

odmiana: przykłady:

(1.1) Grześ spadł z roweru i złamał szczękę.

składnia:
kolokacje: dolna/górna ~, sztuczna ~, złamać ~ę
synonimy: żuchwa (dolna ~)
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: (1.1) nie myl z „żuchwą”. tłumaczenia:

• angielski: (1.1) jaw
• czeski: (1.1) čelist f rodzaj żeński
• niemiecki: (1.1) Kiefer m rodzaj męski
• rosyjski: (1.1) че́люсть f rodzaj żeński
• szwedzki: (1.1) käke w rodzaj wspólny
• wepski: (1.1) löug
• węgierski: (1.1) állkapocs
• włoski: (1.1) mascella f rodzaj żeński