trzcina

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] trzcina (język polski)

wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) roślina o wysokiej łodydze, z kwiatami w postaci wiech, rosnąca przy brzegach zbiorników wodnych i na mokradłach; zob. zobacz też trzcina w Wikipedii

(1.2) zbiorowisko, zarośla trzciny (1.1); teren porośnięty trzciną (1.1)

(1.3) materiał otrzymywany z trzciny (1.1)

(1.4) łodyga trzciny (1.1) używana dawniej jako narzędzie kary

odmiana: (1.1-4) lp liczba pojedyncza trzcin|a, ~y, ~ie, ~ę, ~ą, ~ie, ~o; lm liczba mnoga ~y, ~, ~om, ~y, ~ami, ~ach, ~y przykłady:

(1.1) Trzcina znów grzmi na katedrze (W. Gomulicki: Wspomnienia niebieskiego mundurka)

składnia:
kolokacje: trzcina cukrowa
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. rzeczownik (1.3) trzcinka f rodzaj żeński; przym. przymiotnik (1.1-4) trzcinowy
związki frazeologiczne: trzcina ojcowska
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:

• angielski: (1.1) reed; (1.3) cane
• wilamowski: (1.1) riyrig