trzcina

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

trzcina (język polski)[edytuj]

trzcina (1.1)
trzcina (1.2)
trzcina (1.3)
wymowa:
IPA[ˈṭʃʲʨ̑ĩna], AS[ṭšʹćĩna], zjawiska fonetyczne: zmięk. utr. dźw. udziąs. nazal. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) roślina o wysokiej łodydze, z kwiatami w postaci wiech, rosnąca przy brzegach zbiorników wodnych i na mokradłach; zob.  też trzcina w Wikipedii
(1.2) zbiorowisko, zarośla trzciny (1.1); teren porośnięty trzciną (1.1)
(1.3) materiał otrzymywany z trzciny (1.1)
(1.4) łodyga trzciny (1.1) używana dawniej jako narzędzie kary
odmiana:
(1.1-4)
przykłady:
(1.4) Trzcina znów grzmi na katedrze[1]
składnia:
kolokacje:
(1.1) trzcina cukrowa
synonimy:
(1.2) szuwar, szuwary, trzcinowisko
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  trzcinowisko n 
zdrobn.  trzcinka f 
przym.  trzcinowy
związki frazeologiczne:
trzcina ojcowska
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. W. Gomulicki: Wspomnienia niebieskiego mundurka