brzeg

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] brzeg (język polski)

wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) pas lądu ograniczający jakiekolwiek zbiornik wody

(1.2) krańcowa linia czegoś

odmiana: (1) lp liczba pojedyncza brzeg|, ~u, ~owi, ~, ~iem, ~u, ~u; lm liczba mnoga ~i, ~ów, ~om, ~i, ~ami, ~ach, ~i
przykłady:

(1.1) Łódź dobiła do brzegu jeziora.

(1.2) Siedział na brzegu fotela.

składnia:
kolokacje: (1.1) ~ morza
synonimy: (1.1) wybrzeże, ląd; (1.2) krawędź, kant, rant, koniuszek, brzeżek, obrzeże, skraj
antonimy:
wyrazy pokrewne: przym. przymiotnik brzegowy, brzeżny, zdrobn. zdrobnienie brzeżek
związki frazeologiczne: pierwszy z brzegu, po brzegi
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:

• angielski: (1.1) coast, shore; (1.2) edge, rim, verge, hem
• białoruski: (1.1) бераг
• chiński: (1.2) 阿
• duński: (1.1) kyst w rodzaj wspólny; (1.2) kant w rodzaj wspólny
• francuski: (1.1) côte f rodzaj żeński, rivage m rodzaj męski; (1.1-2) bord m rodzaj męski
• grecki: (1.1) όχθη f rodzaj żeński; (1.2) άκρη f rodzaj żeński
• hiszpański: (1.1) orilla f rodzaj żeński; (1.2) borde m rodzaj męski
• interlingua: (1.1) ripa
• japoński: (1.1) 岸, 磯
• jidysz: (1.1) ברעג m rodzaj męski (breg)
• niemiecki: (1.1) Küste f rodzaj żeński, (1.2) Rand m rodzaj męski
• rosyjski: (1.1) берег m rodzaj męski; (1.2) край m rodzaj męski, ребро n rodzaj nijaki
• slovio: (1.?) breg (брег), krai (краи)