przeciwnik
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] przeciwnik (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) wojsko, sport, także przenośnie ten, przeciwko któremu się walczy lub rozgrywa grę
- (1.2) ten, kto jest czemuś przeciwny
odmiana: (1) lp przeciwni|k, ~ka, ~kowi, ~ka, ~kiem, ~ku, ~ku; lm ~cy, ~ków, ~kom, ~ków, ~kami, ~kach, ~cy
przykłady:
- (1.1) Nasze czołgi zmiotły piechotę przeciwnika. W tym meczu przeciwnicy strzelili nam pięć goli.
- (1.2) Przeciwnicy wyścigu zbrojeń zablokowali całe miasto i wiele osób nie mogło dojechać do pracy.
składnia:
kolokacje: (1.1) być czyimś przeciwnikiem; walczyć z przeciwnikiem; godny/tchórzliwy/śmiały/trudny/... przeciwnik; (1.2) przeciwnik poboru/wojny/podatków/...
synonimy: (1.1) rywal, oponent, adwersarz, nieprzyjaciel; (1.2) zwolennik
antonimy: (1.1) towarzysz, przyjaciel, swój
wyrazy pokrewne: (1) forma żeńska przeciwniczka; zob. przeciw
związki frazeologiczne:
etymologia: (1.1) od przeciw, przeciwko, przeciwny
uwagi:
tłumaczenia:
- angielski: (1.1) enemy, opponent, partner, adversary
- bułgarski: (1.1) противник m
- chorwacki: (1.1-2) protivnik m
- francuski: (1.1-2) adversaire m, (1.2) ennemi m
- grecki: (1.1-2) αντίπαλος m, αντίμαχος
- hiszpański: (1.1-2) adversario m, (1.1) rival m
- niemiecki: (1.1) Gegner m
- rosyjski: (1.1-2) противник m
- włoski: (1.1) avversario m
