przeciwnik

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] przeciwnik (język polski)


wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) wojsko, sport, także przenośnie ten, przeciwko któremu się walczy lub rozgrywa grę
(1.2) ten, kto jest czemuś przeciwny

odmiana: (1) lp  przeciwni|k, ~ka, ~kowi, ~ka, ~kiem, ~ku, ~ku; lm  ~cy, ~ków, ~kom, ~ków, ~kami, ~kach, ~cy
przykłady:

(1.1) Nasze czołgi zmiotły piechotę przeciwnika. W tym meczu przeciwnicy strzelili nam pięć goli.
(1.2) Przeciwnicy wyścigu zbrojeń zablokowali całe miasto i wiele osób nie mogło dojechać do pracy.

składnia:
kolokacje: (1.1) być czyimś przeciwnikiem; walczyć z przeciwnikiem; godny/tchórzliwy/śmiały/trudny/... przeciwnik; (1.2) przeciwnik poboru/wojny/podatków/...
synonimy: (1.1) rywal, oponent, adwersarz, nieprzyjaciel; (1.2) zwolennik
antonimy: (1.1) towarzysz, przyjaciel, swój
wyrazy pokrewne: (1) forma żeńska przeciwniczka; zob. przeciw
związki frazeologiczne:
etymologia: (1.1) od przeciw, przeciwko, przeciwny
uwagi:
tłumaczenia:

W innych językach