przeciwnik
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
przeciwnik (język polski) [edytuj]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) wojsk. sport., także przenośnie ten, przeciwko któremu się walczy lub rozgrywa grę
- (1.2) ten, kto jest czemuś przeciwny
- odmiana:
- (1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik przeciwnik przeciwnicy dopełniacz przeciwnika przeciwników celownik przeciwnikowi przeciwnikom biernik przeciwnika przeciwników narzędnik przeciwnikiem przeciwnikami miejscownik przeciwniku przeciwnikach wołacz przeciwniku przeciwnicy
- przykłady:
- (1.1) Nasze czołgi zmiotły piechotę przeciwnika. W tym meczu przeciwnicy strzelili nam pięć goli.
- (1.2) Przeciwnicy wyścigu zbrojeń zablokowali całe miasto i wiele osób nie mogło dojechać do pracy.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) być czyimś przeciwnikiem; walczyć z przeciwnikiem; godny/tchórzliwy/śmiały/trudny/… przeciwnik
- (1.2) przeciwnik poboru/wojny/podatków/…
- synonimy:
- (1.1) rywal, oponent, adwersarz, nieprzyjaciel
- antonimy:
- (1.1) towarzysz, przyjaciel, swój
- (1.2) zwolennik
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. przeciwniczka
- przym. przeciwny
- przysł. przeciwnie
- part. przeciwnie
- przyim. przeciw
- związki frazeologiczne:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) enemy, opponent, partner, adversary
- arabski: (1.1) عدو ,معارض
- bułgarski: (1.1) противник m
- chorwacki: (1.1) protivnik m; (1.2) protivnik m
- dolnołużycki: (1.1) pśeśiwnik m
- francuski: (1.1-2) adversaire m, (1.2) ennemi m
- górnołużycki: (1.1) přećiwnik m
- hiszpański: (1.1-2) adversario m, (1.1) rival m
- niemiecki: (1.1) Gegner m
- nowogrecki: (1.1-2) αντίπαλος m, αντίμαχος
- rosyjski: (1.1) противник m; (1.2) противник m
- suahili: (1.1) adui
- szwedzki: (1.1) motståndare w; (1.2) motståndare w
- włoski: (1.1) avversario m
- źródła:
