przeciwnik

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

przeciwnik (język polski)[edytuj]

przeciwnicy (1.1)
przeciwnicy (1.2) wojny
wymowa:
IPA[pʃɛˈʨ̑ivʲɲik], AS[pšećivʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. utr. dźw. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) wojsk.  sport. , także przenośnie ten, przeciwko któremu się walczy lub rozgrywa grę
(1.2) ten, kto jest czemuś przeciwny
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1) Nasze czołgi zmiotły piechotę przeciwnika. W tym meczu przeciwnicy strzelili nam pięć goli.
(1.2) Przeciwnicy wyścigu zbrojeń zablokowali całe miasto i wiele osób nie mogło dojechać do pracy.
składnia:
kolokacje:
(1.1) być czyimś przeciwnikiem; walczyć z przeciwnikiem; godny/tchórzliwy/śmiały/trudny/… przeciwnik
(1.2) przeciwnik poboru/wojny/podatków/…
synonimy:
(1.1) rywal, oponent, adwersarz, nieprzyjaciel
antonimy:
(1.1) towarzysz, przyjaciel, swój
(1.2) zwolennik
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  sprzeciwnik m.-os. , przeciwniczka
przym.  przeciwny
przysł.  przeciwnie
part.  przeciwnie
przyim.  przeciw
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) od przeciw, przeciwko, przeciwny
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: