przeciw

przeciw (język polski)

wymowa:

IPA: [ˈpʃɛʨ̑if], AS: [pšećif], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • utr. dźw. utrata dźwięczności • wygł. utrata dźwięczności w wygłosie  wymowa

znaczenia:

przyimek

(1.1) używany do określenia celu czynności lub stanów związanych z walką lub grą z wyrażeniem stojącym za przyimkiem

(1.2) używany do określenia celu działania czegoś

(1.3) używany do wyrażenia poglądów lub stanowisk odmiennych wobec wyrażenia za przyimkiem

odmiana:

(1) nieodm. nieodmienny

przykłady:

(1.1) Walczyli przeciw najeźdźcom.

(1.1) Tenisista grał przeciw wielu znanym zawodnikom.

(1.2) Lekarz zalecił zastrzyk przeciw tężcowi.

(1.3) Jestem przeciw uznaniu pana wniosku.

składnia:

(1) przeciw + C. celownik

kolokacje:

(1.1) grać/walczyć/występować/protestować/strajkować/procesować się/demonstrować/podżegać/... przeciw komuś/czemuś

(1.3) być przeciw wojnie/rządowi/czyimś poglądom/...; nie mam nic przeciw(ko) temu

synonimy:

(1) = przeciwko

(1.1) z

(1.2) na, wobec

antonimy:

(1.3) za

wyrazy pokrewne:

(1) przyimek naprzeciw; przym. przymiotnik przeciwny; rzecz. rzeczownik przeciwieństwo, przeciwnik, przeciwność

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1-3) against, versus
• arabski: (1.1) ضد
• dolnołużycki: (1.1) pśeśiwo; (1.2) pśez
• duński: (1.1) mod; (1.3) imod
• esperanto: (1.1-3) kontraŭ
• francuski: (1.1-3) contre
• niemiecki: (1.1-3) gegen
• norweski (bokmål): (1.1) mot; (1.2) mot; (1.3) imot

źródła: