piernik

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] piernik (język polski)

wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) kulin. kulinaria twarde ciemnobrązowe ciasto robione z mieszaniny mąki pszennej i żytniej, mleka, jajek, skarmelizowanego cukru, miodu, silnie przyprawione cynamonem, imbirem; zob. zobacz też piernik w Wikipedii

(1.2) pot. potocznie pogard. pogardliwie o starym mężczyźnie

(1.3) bot. botanika zob. zobacz → pieprzowiec^[1]

(1.4) teatr. teatrologia przest. przestarzałe niewiele warta rola, bez efektu^[1]

odmiana: (1.1) lp liczba pojedyncza piernik, ~a, ~owi, ~, ~iem, ~u, ~ lm liczba mnoga piernik|i, ~ów, ~om, ~i, ~ami, ~ach, ~i przykłady:

(1.1) W tym roku bożonarodzeniowe pierniki były wyśmienite!

(1.2) Ten piernik stoi nad grobem, a wciąż ogląda się za małolatami.

składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: zdrobn. zdrobniale pierniczek; zgrub. zgrubienie pierniczysko; rzecz. rzeczownik piernikarz, piernikarstwo, piernikarka, piernikarnia, piernikarzowa, piernikarzówna, piernikarczyk, pierniczarz, pierniczarka, piernikalia; przym. przymiotnik piernikowy, pierniczkowy, piernikarski, piernikarzowy
związki frazeologiczne: stary piernik, dzidzia-piernik, co ma piernik do wiatraka, mieć się jak piernik do wiatraka
etymologia: pol. polski pierny^[1]
uwagi: tłumaczenia:

• angielski: (1.1) gingerbread
• dolnołużycki: (1.1) paprjeńc m rodzaj męski
• francuski: (1.1) pain d'épices m rodzaj męski, pain d'épice m rodzaj męski
• islandzki: (1.1) engiferkaka f rodzaj żeński
• niemiecki: (1.1) Lebkuchen m rodzaj męski
• rosyjski: (1.1) пряник m rodzaj męski, коврижка f rodzaj żeński
• szwedzki: (1.1) pepparkaka w rodzaj wspólny
• włoski: (1.1) panpepato m rodzaj męski

źródła:

1. ↑ ^{1,0 1,1 1,2} hasło piernik w: Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. IV, s. 155, Warszawa 1900–1927.