piernik

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

[edytuj] piernik (język polski)

kawałek piernika (1.1)
piernik1 (1.1)
wymowa:
IPA[ˈpʲjɛrʲɲik], AS[pʹi ̯erʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. i → j  
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) kulin.  twarde ciemnobrązowe ciasto robione z mieszaniny mąki pszennej i żytniej, mleka, jajek, skarmelizowanego cukru, miodu, silnie przyprawione cynamonem, imbirem; zob.  też piernik w Wikipedii
(1.2) bot.  zob. : pieprzowiec[1]
(1.3) przen.  teatr.  przest.  niewiele warta rola, bez efektu[1]

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) przen. , pot. , pogard.  o starym mężczyźnie
odmiana:
(1.1-3)
(2.1)
przykłady:
(1.1) W tym roku bożonarodzeniowe pierniki były wyśmienite!
(2.1) Ten piernik stoi nad grobem, a wciąż ogląda się za małolatami.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  piernikarzówna f , piernikarzowa f , piernikarz m , piernikarstwo n , piernikarnia f , piernikarka f , piernikarczyk m , pierniczarz m , piernikalia nm.-os. , pierniczarka f 
zdrobn.  pierniczek m 
zgrub.  pierniczysko n 
czas.  pierniczyć, popierniczyć, odpierniczyć, odpierniczać, wypierniczyć, wypierniczać, spierniczyć, upierniczyć
przym.  piernikowy, pierniczkowy, piernikarski, piernikarzowy, pierny
związki frazeologiczne:
stary piernikdzidzia-piernikco ma piernik do wiatrakamieć się jak piernik do wiatraka
etymologia:
(1.1) pol.  pierny[1]
(1.2-3) (2.1) od (1.1)
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 1,2 hasło piernik w: Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. IV, s. 155, Warszawa 1900–1927.
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Współpraca
Narzędzia
W innych językach