cukier

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] cukier (język polski)

cukier w kostkach (1.2-3)


wymowa: wymowa ?/i
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) (inaczej węglowodan): organiczny związek chemiczny składający się z atomów węgla, wodoru i tlenu; zob.  też Węglowodany w Wikipedii
(1.2) cukier jadalny - cukier otrzymywany z trzciny cukrowej (cukier trzcinowy) bądź z buraków cukrowych (cukier buraczany); zob.  też Cukier jadalny w Wikipedii
(1.3) cukier spożywczy - nazwa handlowa cukru otrzymywanego z buraków cukrowych; zob.  też Cukier buraczany w Wikipedii

odmiana: (1) lp  cukier, cukru, cukru, ~, cukrem, cukru, cukier/cukru; (1.2-3) bez lm ; (1.1) lm  cukr|y, cukrów, cukrom, cukry, cukrami, cukrach, cukry przykłady:

(1.1) Cukier jest związkiem chemicznym i bywa nazywany inaczej węglowodanem.
(1.2) Cukier jadalny jest środkiem spożywczym na świecie.
(1.3) Cukier spożywczy składa się niemal w całości z sacharozy.

składnia:
kolokacje: (1.3) cukier w kostkach, cukier-puder
synonimy: (1.1-3) reg. maz.  cuker, reg. śl.  cuker, reg.  warmiński faryna, reg.  wielkopolski faryna, wymysojer cöker
antonimy:
wyrazy pokrewne: czas.  cukrzyć/pocukrzyć; rzecz.  cukiernica, cukierniczka, cukrownia, cukierek; przym.  cukrzany, cukrowy
związki frazeologiczne:
etymologia: bezpośrednio od niem.  Zucker[1]; oryg. z sans. शर्करा (sarkara) → pers. shakar → arab. sukkar → Europa
uwagi: zobacz hasło cukier w Wikipedii, zobacz hasło cukier w Wikicytatach tłumaczenia:

źródła:

  1. Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 46, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008. ISBN 978-83-01-15588-9.