imbir
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] imbir (język polski)
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) bot. rodzaj roślin wieloletnich, Zingiber Boehm., pochodzących z Azji i Australii; zob. też imbir w Wikipedii
- (1.2) kulin. przyprawa z imbiru lekarskiego, Zingiber officinale Rosc., w formie świeżego kłącza lub proszku
- (1.3) kulin. jarzyna z kłącza imbiru japońskiego, Zingiber mioga (Thunb.) Roscoe
- odmiana:
- (1.1-3) lp imbir|, ~u, ~owi, ~, ~em, imbirze, imbirze lm imbir|y, ~ów, ~om, ~y, ~ach, ~ami, ~y
- przykłady:
- (1.1) Imbir uprawiany jest na Jamajce.
- (1.2) Często dodaję imbiru do ciasta.
- (1.3) Lubię marynowany imbir do sushi.
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. imbirowiec m, imbirowate nm.-os.
- przym. imbirowy, imbirowaty
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) ginger
- arabski: (1.1) زنجبيل
- chorwacki: (1.1) đumbir m
- duński: (1.1) ingefær w
- francuski: (1.1-2) gingembre m
- hebrajski: (1.1) זנגביל m (zangwil)
- hiszpański: (1.1) jengibre m
- islandzki: (1.1-2) engifer n
- jidysz: (1.1) אינגבער m (ingber)
- niemiecki: (1.1) Ingwer m
- nowogrecki: (1.1) ζιγγίβερι n; (1.2) πιπερόριζα f, τζίντζερ n
- rosyjski: (1.1-2) имбирь m
- szwedzki: (1.2) ingefära w
- turecki: (1.1) zencefil
- wilamowski: imbiyr
- źródła:
