cynamon

cynamon (język polski)

cynamon (1.1)

wymowa:

IPA: [ʦ̑ɨ̃ˈnãmɔ̃n], AS: [cỹnãmõn], zjawiska fonetyczne: nazal. nazalizacja  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) suszona kora cynamonowca, używany jako przyprawa; zob. zobacz też cynamon w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza
mianownik	cynamon
dopełniacz	cynamonu
celownik	cynamonowi
biernik	cynamon
narzędnik	cynamonem
miejscownik	cynamonie
wołacz	cynamonie

przykłady:

(1.1) Posyp ciastka cynamonem, będą lepiej smakowały.

składnia:

kolokacje:

(1.1) laska ~u

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

przym. przymiotnik cynamonowy

rzecz. rzeczownik cynamonka

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

zobacz też: Indeks:Polski - Jedzenie

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) cinnamon
• arabski: (1.1) قرفة f rodzaj żeński
• bułgarski: (1.1) канела f rodzaj żeński
• chorwacki: (1.1) cimet m rodzaj męski
• duński: (1.1) kanel w/n
• esperanto: (1.1) cinamo
• fiński: (1.1) kaneli
• francuski: (1.1) cannelle f rodzaj żeński
• hiszpański: (1.1) canela f rodzaj żeński
• islandzki: (1.1) kanill m rodzaj męski
• jidysz: (1.1) צימרינג m rodzaj męski (cimring)
• niemiecki: (1.1) Zimt m rodzaj męski
• nowogrecki: (1.1) κανέλα f rodzaj żeński
• rosyjski: (1.1) корица f rodzaj żeński
• szwedzki: (1.1) kanel w rodzaj wspólny

źródła: