komora

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

komora (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[kɔ̃ˈmɔra], AS[kõmora], zjawiska fonetyczne: nazal. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) wydzielone pomieszczenie
(1.2) wojsk.  tylna część przewodu lufy lub otwór w bębnie rewolwerowym, w której umieszcza się nabój; zob.  też komora nabojowa w Wikipedii
(1.3) bot.  część zalążni bądź owocu roślin, w w której znajdują się zalążki lub nasiona
(1.4) anat.  przestrzeń, zagłębienie w organach u ludzi i zwierząt
(1.5) łow.  anat.  klatka piersiowa u zwierząt
(1.6) górn.  duże wyrobisko górnicze wykute w skałach
(1.7) powiększona część nory zwierząt, wykorzystywana przez nie do mieszkania
(1.8) przest.  niewielka spiżarnia, służąca do przechowywania drobnych rzeczy, ubrań, jedzenia
odmiana:
(1.1-8)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
(1.1) komora gazowa
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym.  komorowy, komórkowy
rzecz.  komórka f 
związki frazeologiczne:
jak się córka urodzi, to jakby się siedmiu złodziei do komory podkopałodziura w worze, gość w komorze, piasek w mące, woda w łące, kąkol w życie, złość w habicie
etymologia:
(1.1) staro-wysoko-niemiecki kamara z łac.  camara[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.