birbant
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] birbant (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
odmiana: (1.1) lp birban|t, ~ta, ~towi, ~ta, ~tem, ~cie, ~cie; lm ~ci, ~tów, ~tom, ~ów, ~tami, ~tach, ~ci przykłady:
- (1.1) Ojciec całe życie był birbantem, dbał o uciechy, ale własne, rodzinę traktował jak piąte koło u wozu.
- (1.1) Posiadał wysoką szarżę w wojsku i przyjechał niby to na służbę, ale zdawał się tylko zabawiać miłostkami, pokazując się birbantem i zapamiętałym graczem, czym jednał sobie przyjaciół i sławę najmilszego kompaniona. (W. Reymont: Rok 1794)
składnia:
kolokacje: być birbantem, zostać birbantem
synonimy: utracjusz, hulaka, lekkoduch, złoty młodzieniec, bibosz, lump
antonimy:
wyrazy pokrewne: czas. birbantować; rzecz. birbanteria
związki frazeologiczne:
etymologia: wł. birbante – „oszust”, „łotr”
uwagi: tłumaczenia:
